NÂnOpùЯE™ ...·° Let's go with NAno_CharcoaLAte...¤·>>

คืนชีพ

Thu, 21 Aug 2008 17:53:49 GMT

หายหน้าไปสองอาทิตย์.. เกือบตายจริงๆล่ะ
เล่นป่วยซะไข้สูงปี๊ดด เมื่ออาทิตย์ก่อน .. Ibuprofen ยังเอาไม่อยู่ เลยอ่ะ
เสาร์อาทิตย์ ก็ไปรับน้อง ที่ บ้านแก่นเสม็ด
(แอบเซ็งตรง 800 บาท ไปไม่ได้ไกลจากบ้านเลยง่ะ -*- )
กลับมาเจอะฝนตก ก็ไข้กลับได้อีก
คนเราหนอ.. สุขภาพกายมันจะแย่ไปถึงไหน คับพี่น้อง~

ความประทับใจ สานสายใย'51

- การแต่งตัวโดยใช้ผ้าคาดผมเป็นครั้งแรกในชีวิต!!!!
แถมอยู่โซนสีชมพู (อีกแล้ว) .. เสื้อผ้าก็ชมพู๊..ชมพู ซึ่งเป็นสีที่เรานี้มิได้ปรีดากับมันเลย T_T
แต่เหมือนมันจะเป็นของแปลก (มั้ง!) ทำไมมองเราด้วยสายตาอย่างนั้นกันหว่า?
(เหอะๆ ท้ายที่สุด ก็แหกปากด่าในซุ้มโซนอยู่ดีน่ะแหละ ลุคผู้หญิงในตัวมีได้ไม่ถึงครึ่งวัน)

- การแสดงของแต่ละชั้นปี
น้องปีหนึ่ง มาแนวเดอะมิวสิเคิล ตัวพระตัวนางร้องสดกันเอง .. เสียงเค้าดีจริงๆ
น้องปีสอง ปักกิ่งเกมส์ยังอายเลยเหอะ เจอทีมนักกีฬาเภสัชไทย
(ปังปอนด์ พี่เทคคนนี้ ยังทำใจรับไม่ได้ กับโจงกระเบนเขียวสะท้อนแสงที่แกใส่ขึ้นชก *_* )
น้องปีสาม ครั้งนี้ดราม่าโคตรๆ คาวีหลุดมาจากจอ (เห็นด้วยกะนนนี่.. น้องหนุ่ยไม่หล่อ แต่หล่อมากก.. เอิ๊กๆ)
น้องโม (เตรียมฯ) ก็ยังคง.. เอิ่ม.. แบบ.. เอาเป็นว่า ปีหน้า โกอินเตอร์กันเลย ดีมะๆ
ปีสี่ .. 9 นางฟ้า ทุ่มทุนสร้างขนาดนั้น จะไม่ให้อลังการคงเป็นไปไม่ได้ เนอะๆ ^^
พี่ปีห้า เค้าไว้ลาย.. มากมายหลายอย่างในหนึ่งชั่วโมง ถ้าเล่าหมดท่าทางจะสามวันไม่จบอ่า :)

- บายศรี.. ปลื้มตรงได้คุยกะน้องหลายๆ คน
ปีนี้ ก็ปีสี่แล้ว เกือบจะแก่สุด เลยมีอะไรพูดได้เยอะขึ้น
มีให้พี่ปีห้า กะพี่บัณฑิตผูกบ้าง.. แต่บรรยากาศมันไม่ค่อยเป็นใจให้เดินตามหาพี่ๆ เท่าไหร่ เหอะๆ

- เช้า.. ตื่นมาซุ้มชั้นปี .... มันส์ไอ้ตรง สันทนาการกันเองนี่แหละ
oxford spirit ลืมแก่กันไปเลย เหอๆ

- ขากลับ .. ยกแรก นั่งตรงประตู เพราะไม่มีที่นั่ง ... อยากมีความลำบากกะชีวิตบ้าง
ยกสอง .. หลังรถเริ่มตื่น โจรเริ่มอาละวาด ฆ่าคนตายทั้งบาง ตำรวจถูกเก็บไว้มากก
(เปล่า..~ กูไม่ได้เล่น .. กลัวเล่นล่ะเพื่อนจะรู้ความจริง เอิ๊กๆ)

ความประทับใจ ของวันนี้

- ร้ากก ชนิภา ที่สุดในโลกเลยย .. ชอบคนปลอบใจแบบนี้ อิอิ

- แต่เราไม่ทำตามคำแนะนำของนุชนะ วันนี้เราไปดูหนังมาแหละ
- สืบเนื่องจาก HP ให้บัตรฟรีเรามา 2 ใบ .. แต่ชวนใครก็ไม่มีว่าง เราจึงไปดูคนเดียว
(อันที่จริง มันเป็นเรื่องปกติไปแล้วล่ะ ไอ้ไปไหนๆ คนเดียวเนี่ย)
ตอนแรก กลัวนิดๆ เพราะไม่เคยเข้าโรงหนังคนเดียว (เอาแค่ เข้าโรงหนังกะเพื่อน ก็ไม่ค่อยไปอยู่แล้วอ่านะ)
- Death Race เป็นหนังดีที่ถือว่า คุ้มมากอ่ะ ที่ได้ไปดู หุหุ
ใครจะว่ามันโหดเลือดสาดอย่างไร ไม่สน .. effect มันดีมากก ตื่นตา อลังการ
เนื้อเรื่อง ก็ถ้าคิดตามดีๆ ก็มีข้อคิดไม่น้อยเลยล่ะ ^____^ เป็นข้อคิดในการอยู่ร่วมกับคนอื่น เหอๆ
สำคัญคือ .. มีชายหนุ่มหน้าตาดี มาคนเดียวเหมือนกันมานั่งข้างๆ ด้วยล่ะ หุหุ ^^

- ได้รองเท้าใหม่ สีเงิน ... นี่เป็นครั้งแรกที่ซื้อรองเท้า ด้วยตัวเอง เอิ๊กกๆ

- กลับมาถึงหอ .. น้องชายคือ ผู้โชคร้ายรายแรกที่ต้องมารับฟังสปอยล์หนัง 555
- ต่อด้วย พี่จง .. ทำให้น้องมีน อยากไปดูดวง อีกล่ะนะ >.<

- สุดท้าย ... ไอ้ก๊อฟบอก จะร้องเพลงเฉลียงให้ฟัง ถ้ามีเกะร้านไหนมีเพลงนี้ เอิ๊กกๆ
ชื่อเพลง "เก็บใจ" .. บังเอิญเล่าชีวิตตอนนี้ให้มันฟัง แล้วมันบอกว่า คล้ายกับเพลงนี้อ่า

ท้ายสุด .. (ยังจะมีอีก) เห็นเมลล์งานจาก IPSF, และเมลล์งานจากพี่โก้
เริ่มสัมผัสถึงความวุ่นวายที่จะเกิดขึ้นในชีวิตอีกครั้ง...

แต่ สิ่งเหล่านี้ เราเลือกและตัดสินใจเอง
เราจะต้องทำให้ทุกอย่างในชีวิต พอดีลงตัวให้ได้
ว่าไป ... ควรมีที่ไว้ใน "คนรู้ใจ" ด้วยใช่มะ
กลัวว่าที่มันยังไม่มีเข้ามัน จะเป็นเพราะเราไม่มีที่ให้เค้ายืนอ่า ^____^

ไม่ใช่ไม่รัก แต่รักไม่ได้ต่างหาก

Sat, 09 Aug 2008 11:02:01 GMT

(อันนี้ ไม่ได้แต่งเองนะ .. แต่เรารู้ซึ้งและเข้าใจความหมายของมันได้ ลองอ่านดู)

ไม่ใช่ไม่รัก แต่รักไม่ได้ต่างหาก

มันมี เหตุผล หลายอย่าง
ที่เราจำเป็นต้อง 'หักห้ามใจ' ไม่ให้รักใครสักคน
เหตุผลของคนเราย่อมไม่เหมือนกัน
บางคนอาจต้องห้ามใจเพราะรู้ตัวว่า... "มันคงเป็นไปไม่ได้"

บางคนอาจต้องห้ามใจ
เพราะ กลัวใจตัวเอง จะถลำลึก.. และ เจ็บปวด มากไปกว่านี้
บางคนอาจต้องห้ามใจ เพราะมีคนที่รักคนที่เรารักมาก่อน
และคนคนนั้นก็คือคนที่เรารู้จัก
และเราก็ ไม่อยากทำร้ายความรู้สึก ของคนคนนั้น
บางคนอาจต้องห้ามใจเพราะ เขาอาจไม่ได้คิดและรู้สึกเหมือนกับเรา

ทุกข์ทรมานแค่ไหน ที่เรารักเขา
แต่ต้องพยายามฝืนใจถอยห่างออกมา
เราต้องเงียบ ต้องเฉยชา ต้องเลี่ยง ต้องหลบหน้า
ต้องทำหน้าตาบึ้งตึงใส่
เพื่อจะย้ำเตือนให้ตัวเองไม่ต้องรู้สึกอะไรใดๆ กับเขา

มันเจ็บแทบบ้าที่ต้องทำร้ายตัวเองด้วยวิธีการนี้
แม้จะดูเป็นวิธีการโง่ๆ
แต่หากจำเป็น.. ก็ต้องทำเพื่อปกป้องตัวเอง
เพื่อไม่ให้ใจของตัวเองต้องบาดเจ็บ

การถอยห่างจะช่วยสอนให้เราได้เรียนรู้ว่า
' ยิ่งเรายึดติด อยากได้ อยากครอบครอง
ยิ่งทำให้เราอ่อนแอและแพ้ภัยตัวเอง '
หากไม่ได้เขามาเป็นคนรักของเรา

ขอเพียงแค่เขาได้เข้าใจในเหตุผลข้อนี้
อย่าได้เข้าใจ ว่า เราโกรธหรือเกลียดเขาถึงต้องแสดงท่าทีเฉยชาใส่

คนเจ็บปวดคนนี้ก็จะได้มีแรงพยุงตัวเองให้ลุกขึ้นมาเข้มแข็งได้อีกครั้ง
พร้อมที่จะใช้ชีวิตที่เดินบนทางที่เหมาะที่ควร
แม้ว่าการเดินทางจะมีอุปสรรคมากบ้างน้อยบ้างก็ตามที

หลังจากที่เราเข้มแข็งได้แล้ว
ห้ามใจไม่ได้รักเขาได้แล้ว
ทุกอย่างจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม
คิดและรู้สึกกับเขาได้อย่างคนธรรมดาสามัญที่รู้สึกดีต่อกัน
ไม่ต้องรู้สึกแบบพิเศษที่แอบแฝงด้วยความเจ็บปวดอยู่ตลอดเวลา
และสามารถอยู่บนโลกใบเดียวกับเขาได้อย่างจริงใจที่สุด
เป็นธรรมชาติมากที่สุดโดยไม่ต้องกดดันอะไร

หวังว่าเขาคงเข้าใจในเหตุผลที่เรากระทำลงไป
เจ็บนะ.. ไม่ใช่ไม่เจ็บ
แต่สักพักก็คงจะหายดี
แล้วทุกอย่างจะกลับมาเป็นเหมือนเดิม

comment from me ..

นี่อาจจะเป็น 'คำอธิบาย' ที่ดี สำหรับทุกสิ่งทุกอย่างที่ฉันทำ

และมันอาจจะเป็นสิ่งที่ดีที่สุด 'สิ่งสุดท้าย' ที่ฉันจะสามารถทำให้ได้

ความพยายาม.. จำเป็นต้องสิ้นสุดลง

ฉันไม่อาจเป็นคนดี อย่างที่ฉันตั้งใจไว้ได้ในตอนนั้น

แต่ฉันเต็มที่แล้วนะ .. เต็มที่ทุกอย่าง และไม่รู้สึกเสียใจที่มันจะต้องเป็นแบบนี้

เรื่องดีๆ ได้เกิดขึ้นมากมาย .. และมีค่ามาก สำหรับความรู้สึกของฉัน

แต่มันอาจจะน้อยนิดมหาศาล สำหรับอีกคน .. ซึ่งไม่แปลก เพราะเค้าเป็นคนแบบนั้น

อาจต้อง "ขอโทษ" กับนิสัยไม่ดีหลายๆ อย่าง

ที่ต้องทำ เพื่อปกป้องตัวเอง .. ไม่ให้เค้าดูดีในสายตาฉันมากไปกว่านี้

ไม่ให้ฉันต้องเจ็บ จากเหตุการณ์ซ้ำๆ ที่เรียกว่า เสียใจ

ไม่ให้หัวใจตัวเอง ต้องแหลกสลายอีกครั้ง..

มันไม่ใช่เรื่องง่ายนะ
ฉันคงต้องขอเวลาตั้งตัวบ้าง
ขอให้ฉันไม่ต้องได้ยินเรื่องราวของเค้าสักพัก ฉันอาจจะดีขึ้น

ถ้าย้อนเวลากลับไปได้ สิ่งเดียวที่ฉันอยากจะแก้ไข คือ..
.............................. (ฉันรู้คนเดียว ก็พอ)

ผู้ชายในสายฝน

Sun, 03 Aug 2008 19:02:04 GMT

ผู้ชายในสายฝน - Vietrio (Feat.รุจ เดอะสตาร์)

เคยเป็นไหม เหมือนว่าใจจะหาย เวลาเห็นฝนพร่ำ
บรรยากาศแบบนี้ใครมีอดีตคุ้นกัน
ความทรงจำกลับมาทำร้ายหัวใจ
กลับไปนึกถึงบางคน เป็นอยู่ทุกครั้ง
ใจมันยังมืดครึ้มเหมือนฟ้าที่มืดมน
แต่ละครั้งที่ฉันหายใจ ไม่เคยไม่ทุกข์ทน
คนที่ดูเข็มแข็งที่จริงปวดร้าว ซ่อนมันเอาไว้น้ำตา

ฝนที่หล่นในใจผู้ชาย มีใครบ้างจะเห็น มีใครบางความรู้สึก
ที่คาทุกอย่าง เกาะกินจนหนาวไปถึงขั่วใจ
ฝนที่หล่นในใจผู้ชาย แม้ว่าฝนจากฟ้าจะซาไป
มันก็ยัง ไม่ยอมแห้งไป จะหยุดตกเมื่อไร ไม่รู้

* ฝนที่หล่นในใจผู้ชาย มีใครบ้างจะเห็น มีใครบางความรู้สึก
ที่คาทุกอย่าง เกาะกินจนหนาวไปถึงขั่วใจ
ฝนที่หล่นในใจผู้ชาย แม้ว่าฝนจากฟ้าจะซาไป
มันก็ยัง ไม่ยอมแห้งไป จะหยุดตกเมื่อไร ไม่รู้
อยากจะลืม แต่กลับยิ่งจำ สายฝนยังพร่ำในใจ

ผู้ชาย ผู้หญิง ก็คนเหมือนกันนั่นแหละ.. เฮ้ออ

ปล. ชอบ พี่น้อง ตระกูลนี้จัง ... ทำให้นึกถึง The Corr ศิลปินวงโปรด อิอิ
(กำลัง.. ปรับ ppt seminar ก๊าบบบ บ)

พูดตรงๆ

Wed, 16 Jul 2008 08:05:25 GMT

ไม่รู้ว่าฉันอิจฉาหรือว่าสุขใจ...

แต่มันไม่มีน้ำตา ไม่มีจริงๆ

(นักร้องคนนี้ กี่เพลง ปล่อยมา ก็บาดเจ็บทุกทีเลย >,< )

walking

Wed, 25 Jun 2008 12:07:04 GMT

พรุ่งนี้แล้วสินะ..
ก้าวที่สอง ของการเดินทาง กำลังจะเริ่มขึ้น.. อย่างหวั่นๆ ไม่มั่นคงเท่าไหร่ (Status เปลี่ยนไปแล้ว)
แต่ก็มั่นใจอ่ะว่า เราจะผ่านมันไปได้ด้วยดี ดังเช่นปีที่แล้วที่เราก็ผ่านมันมาได้ .. เนอะ ^^

ไม่ขอเล่ามาก.. เพราะไม่มีเวลา เหอๆ

อยากขอบคุณ.. ท่านพ่อ พี่ต้น พี่เหม่ง พี่จง พี่กะทิ กอล์ฟ และพี่แบงค์ ที่ทำให้อารมณ์ดี ณ ตอนนี้ อิอิ

คำตอบ.. คิดว่า ทุกคนรู้อยู่แล้วแหละว่า เราจะเลือกอะไร

จงกระทำตามปฏิญาณที่เคยให้ไว้กับตนเอง .. และแน่นอนที่สุด

"If something can go wrong, it will."

ปล. คนที่รู้จักและรู้ใจเรามากที่สุด นอกจากตัวเราเอง ก็ต้องเป็นคนที่ตามใจของเราทันสินะ ^^

Trying when I am bored

Thu, 12 Jun 2008 00:30:17 GMT

Come back again!!
(I don't know why I always think of this place when I feel not good :p )

To be a 4th-year Thai pharmacy student is not easy,
especially this year 2008 for 7th APPS, Asia-Pacific Pharmaceutical Symposium, will be held in Thailand.
I serve as Secretary-General who is responsible for certifying all documents which have the ChP signature,
keep all information about each progress of preparation, and the last important! Give more active for staffs and chairperson .. haha.
I'm also in charge of fielding any things happened on APPS website and e-mail.
You can't think how hard to check 10 e-mails everyday! and digest all participants' information in easy-to-use form.

About APPS Website, Thank you for P'Big - web developer .. who help me make my imagine come true.
Thanks again for Chak - ChP.. although I am bored from your behavior sometime, you are always my good buddy for every job ;)
I have to thank my sister the most .. for 'COMET' - her laptop that she allowed me to borrow for using in APPS preparation.

This weekend, the final meeting will be happened at Khonkaen.
It's first time to visit there as RC so that I hope for peaceful .. :)

Someone told me 'For every action, there is an equal and opposite criticism'.
I agree with him.

Last but not the lastest,
Today is Golf's birthday.
Wish you always happy, healthy, lucky in your life.
Don't too serious about moderator training .. I believe you can do it! ;)
Looking forward to seeing you come back to Thailand, daddy :P

Finally
Thank you for Mother's morning call .. it's 7:25am now
My routine have to begin again
Hope the X-ray result is ok ... yo! Let's go to see the doctor!

back to school ... four times

Sun, 25 May 2008 13:49:57 GMT

พรุ่งนี้เปิดเทอมแล้วว
จะกลายเป็นปี 4 แล้วเหรอเนี่ย... เวลาผ่านไปเร็วจังเนอะ

ปีนี้เป็็นครั้งแรก ที่ไม่ไป join กิจกรรมรับน้องอารายเลย
แม้แต่ แรกพบ สนภท. เข้าประชุม ก็มิได้สนใจฟัง

เพราะมีเรื่องอื่นต้องสนใจมากกว่า ..!!
"สุขภาพ" "เกรด" "จิตใจ" และ "APPS" นั่นเอง

...
...

สุขภาพดีขึ้นแล้วแหละ รู้สึกได้ว่า ทำงานบ้าบอขนาดนี้ แต่ป่วยไม่เยอะเท่าไหร่ อิอิ
(ไม่เถียงค้าบบว่า ไม่ป่วย .. ป่วยไม่บ่อยไง)
ตอนนี้ มีคนชวนไปเดินเล่นสวนลุมพินีล่ะ ^^ เพิ่งรู้อ่ะว่ามันไม่ได้ไกลมาก (แค่รถติด เหอๆ)
หาเวลาว่างไปวิ่งกันดีกว่า
แล้วก็ เจอสระว่ายน้ำแล้ว นานๆไปว่ายที ก็น่าจะดี เนอะ

แต่นะ .. แกมีเวลาว่างกับเค้าด้วยเหรอ..!!

ส่วนเกรด .. ไปเรียนซัมเมอร์ของ สาธารณสุขมา สนุกดีอ่ะ
อาจจะเพราะวิชาที่เรียนเป็นอะไรที่เราชอบด้วยมั้ง
แต่ การบ้าน นี่ มหาโหดจริงๆ .. แล้วไอ้เราก็บ้าพลัง ทำสองคืนเสร็จ
6 เรื่อง รวม เค้าโครงวิจัยอีกเรื่องนึง ... เล่นเอาเครื่องปริ๊นต์หมึกหมดไปเลยย เหอๆ

แล้วเทอมนี้ งานเยอะก็จริง แ่ต่ชั้นต้องจัดการเรื่องเรียนให้ได้ด้วย!
PartnerLab ที่รักทุกคน ช่วยเราด้วยน้าาา ... please (>,<)

ส่วนสภาพจิตใจ .. ตอนนี้ดีขึ้นบ้างแล้ว
ถ้าเค้าอยากจะ represent ตัวเองนัก ก็ปล่อยเค้าไป ... อย่าไปสนใจ
หมาน่ะ เวลามันมาเรียกร้องความสนใจ พอไม่มีคนมอง มันก็หมดสนุก แล้วก็เดินหนีไปเองแหละ หึหึ
ช่วงนี้ โลกร้อนมั้งนะ หมาเลยเป็นบ้า เอิ๊กๆ

นี่ก็จัดการหลายๆ สิ่ง หลายๆ อย่าง
เก็บมันทิ้งไปบ้าง ซื้อไอ้โน่นไอ้นี่มาเพิ่มเติม
มีแผนว่า จะไปเปลี่ยนชื่อด้วยแหละ ได้ชื่อมาแล้ว กำลังเลือกอยู่อ่า เหอะๆ
มีตัวอย่างจากน้องชาย ที่เปลี่ยนชื่อแล้ว ยังกะพลิกฝ่ามือเลยอ่ะ
ไหนๆ มีคนทัก ก็เปลี่ยนมั่งดีกว่า หุหุ

สุดท้ายกับ APPS
อาจจะเป็นเรื่องเดียวเลยมั้งที่อยู่ในสมอง แทบจะตลอดเวลาอ่ะ เหอๆ
ทำไงได้ ก็ดันเป็น Secretary General .. มันก็ไม่ต่างไรกับเลขารวมร่างกับรองประธาน
เพราะ่ต้องมีข้อมูลมาอยู่ที่เรา (แต่ทำไม ต้องถือเป็นที่สุด ที่เราด้วยว่ะ)
ล่ะยังจาควบ website coordinator อีก เหอะๆ
ทั้งออกแบบ บงการ ควบคุม .. โอ้ย.. ทุกวิถีทางที่จะให้ได้มาซึ่งข้อมูลแก่ประชาชนชาวโลก
(แค่เลขา ก็แค่ได้รับ แต่นี่เว็ป ต้องส่งต่อด้วย)
ไหนจาเฝ้าระวังอีเมลอีก.. ที่ไม่รู้ว่า จะถูกโจมตีเมื่อไหร่
วันนึง เช็คเมล 10 ตู้อ่ะ ... ไม่อยากเชื่อเหมือนกันว่าทำไปได้ยังไง เหอๆ
เดี๋ยวนี้ skill ภาษาเขียน เลยพัฒนาขึ้นเล็กน้อย
แต่เราก็ยังไปลงเรียน เกี่ยวกับ การเขียนอยู่ดีอ่านะ .. มันจะได้ใช้ได้ทำจริง อย่างต่อเนื่องอ่ะ
อนาคต ยังไงก็ต้องใช้ จริงมะ ^^

กลับไปสู่โลกแห่งความวุ่นวายกันเถอะ~

หนี..

Wed, 07 May 2008 18:15:02 GMT

ในที่สุด เราก็ต้องยอมรับว่า หนีหัวใจตัวเองไม่ได้จริงๆ
เรายังคิดแบบนั้นอยู่อีก ทั้งที่มันก็เปลี่ยนแปลงอะไรไม่ได้แล้ว

อึดอัดจังเลยอ่ะ ทำไมเมื่อเก้าเดือนก่อน ตอนอยู่กันสองคนวันนั้น ชั้นไม่พูดออกไปตรงๆว่ะ

ครั้งที่สามแล้ว ที่รู้สึกเสียดายโอกาสที่ควรจะพุดแต่ ไม่พูด แล้วต้องมานั่งเสียใจกับเรื่องที่ตามมา
ชั้นต้องเจอแบบนี้อีกกี่ครั้งกัน ใครก็ได้ ตอบชั้นที

ประกาศสงคราม

Sun, 27 Apr 2008 03:07:34 GMT

   กลับมาแล้ว..
   กลับมายังพื้นที่แห่งนี้ อันเป็นที่รัก
   และคงเป็นที่ที่เดียวล่ะมั้ง ที่อยู่กับเราตลอดมา เกือบจะ 3 ปีเต็ม .. เหอๆ

   เราได้พิสูจน์แล้ว..
   เวลาไม่ได้ช่วยอะไรเลยจริงๆ

   เวลาไม่ได้ทำให้เราลืมอะไรได้อย่างที่คิด
   ยิ่งพูดว่า ต้องลืม .. มันก็ไม่ต่างอะไรกับเตือนให้ตัวเองจำ
   ดังนั้น ปล่อยให้อะไรดีๆ อยู่ในใจเรา เรื่อยไปดีกว่า

   อันที่จริง การเป็นอยู่ของมันในใจเรา อาจจะเป็นเรื่องดีกว่าการลืมมันไป
   สองปีที่ผ่านมา ยืนยันว่า การพยายามลืมไม่เป็นผล
   ในที่สุด เสียใจอะไรยังไง คนที่คอยปลอบและเป็นกำลังใจ ก็เป็นไอ้คนที่ทำให้เราอาการปางตายเมื่อตอนนั้นอยู่ดี เฮ้ออ..

   อาการปางตายในตอนนั้น ของคนที่ไม่ต่างอะไรกับการเผชิญหน้ากับสึนามิ
   ที่ตอนนี้ ทุกอย่างเงียบสงบ .. ทุกคนสบายดี
   แต่สภาพชายหาดนั้น ก็ไม่มีวันจะเหมือนเดิมได้อีก
   ต่อให้จะพยายามฟื้นฟู กู้คืน .. ก็ทำได้แค่ คล้ายของเดิม .. และไม่อาจแทนกันได้

   ดังนั้น แค่เรื่องเสียใจตอนนี้ ยังเทียบไม่ติดกับเรื่องราวในครั้งนั้น .. ก็แค่ความเสียใจครั้งนึง
   ยังไม่อาจเรียกว่า โศกนาฏกรรม ได้

   แม้จะไม่มีน้ำตา แต่ถ้าเลือกได้ เราก็ไม่อยากเสียใจแบบนี้

   หากใครพยายามจะทำให้แผลตื้นๆอันนี้ ลึกลงไปอีก
   อย่าหาว่า เราโหดร้ายแล้วกัน .. เพราะมันเป็นสิทธิที่มนุษย์พึงกระทำ อันเกิดจากสัญชาตญาณ
   ถ้าใครจะบาดเจ็บ ถือเป็นเรื่องช่วยไม่ได้ล่ะกัน
   เพราะเราไม่มีความรู้สึกเหลือให้เจ็บปวดอะไรอีกแล้วล่ะ

[Song] อยากรู้ความจริง

Tue, 18 Mar 2008 13:47:34 GMT

Version เก่า เป็น ทัช ณ ตะกั่วทุ่งอ่านะ
แต่ชอบแนนซี่ร้อง .. มีเปียโนด้วยย โจ้บรรเลง .. ได้อารมณ์ผู้หญิงดี เหอๆ

finally i will do ..

Sat, 15 Mar 2008 21:13:21 GMT

เลือกแล้วล่ะ..

การกลับมาของคนที่เรารอคอย
แม้มันจะเป็นสิ่งเราปรารถนา แต่มันก็เป็นอดีตที่นานเกินไปแล้วว
ภาพมันไม่เคยหายไป แต่มันก็เลือนลางจางไปตามเวลาที่ล่วงเลย

ฉันยอมรับ .. เธอยังคงเป็นคนสำคัญของฉันเสมอ ไม่เคยเปลี่ยนไป

แต่ว่า ตอนนี้ ฉันรู้แล้วว่า เส้นทางของเราไม่ใช่ทางเดียวกัน
ตั้งแต่วันนั้น วันที่ฉันพังกำแพงออกไป
ฉันค้นพบ .. โลกใบใหม่ และมันก็สดใส สวยงาม ไม่เหมือนทางที่เราร่วมเดินกันมา
เราเคยเดินบนถนนเส้นเดียวกัน .. ถนนที่สองข้างทางไม่ใช่สีสันสดใส
แต่มันก็เป็นมุมมองดีๆ อย่างหนึ่งที่ฉันเคยเห็น
สอนอะไรหลายๆ อย่างให้กับเด็กผู้หญิงคนนี้ ..

ฉันไม่เสียใจ .. ที่มันไม่เป็นอย่างที่เราเคยตั้งใจ (แม้ตอนนี้เธออาจจะอยากให้มันเป็นอย่างนั้นอีก)
ทุกอย่าง คือที่สุดของช่วงเวลานั้นๆ .. เราทำดีกันเพียงพอแล้ว

ขอบคุณทุกสิ่งทุกอย่าง .. ขอโทษหลายๆ อย่าง
ขอให้ความรู้สึกดีๆ มันคงอยู่อย่างนี้ตลอดไป น่าจะเป็นสิ่งทีดีนะ สำหรับเราสองคน

..
..

เหตุผลอีกอย่างนึง
ฉันไม่อยากให้ใครต้องมารู้สึกแบบที่ฉันเคยเป็น
และไม่อยากเป็นสาเหตุของเรื่องแย่ๆ อะไรอีก

บทเรียนจากการโกหกหัวใจตัวเองที่ฉันได้รับ มันเกินพอแล้วที่จะให้มันเกิดขึ้นซ้ำสองอ่ะ

แม้ว่า ช่วงนี้สิ่งรบกวนจิตใจจะเยอะมากมาย
และสิ่งที่แสดงออก มันก็ตรงกับใจบ้าง ตรงกับสมองบ้าง
แต่ก็ทำด้วยสติ รู้ว่าทำอะไร รู้ว่าคิดอะไรจึงทำเช่นนั้นออกไป
รู้ไว้ล่ะกัน ฉันรู้สึกอย่างนั้นจริงๆ
(แต่จะตีความได้ถึง ความตั้งใจจริงๆ ที่อยากบอกมั้ยย .. อันนี้ไม่แน่ใจเลย เหอๆ)

ย้ำตัวเองไว้ให้มั่น ว่าสิ่งทำๆ ไปนั้น ฉันตั้งใจและดีใจที่มันเป็นไปตามความคาดหมาย
เป็นครั้งแรกมั้ง ที่การคาดหวัง เป็นจริงกับใครเค้าบ้าง
เหอๆ มันจะไม่สำเร็จได้ยังไง เล่นเดิมพันด้วยหัวใจทั้งดวง ..

ฉันทำอะไรน่ะหรอ
ก็แค่ ขุดหลุม เตรียมดิน ปลูกต้นไม้.. ยากมาก กว่าเมล็ดพันธุ์จะยอมแตกกล้า
และยากที่สุดคือ ต้องให้ความชุ่มชื่นกับกล้านี้ ด้วยหยาดเหงื่อและหยดน้ำตา~

ครั้งนี้ล่ะมั้ง ที่รู้สึกว่า สิ่งที่เกิดขึ้นมา คุ้มค่ากับการรอคอยจริงๆ

Essential

Sun, 09 Mar 2008 21:09:03 GMT

"คนสำคัญ"

ฉันไม่ได้สำคัญตัวผิด แต่ไม่คิดหรอกว่า ตัวเองไม่สำคัญ
อาจจะไม่ใช่สิ่งที่เธอตั้งใจมอง..
แต่อย่างน้อย ฉันก็รู้ว่า ฉันยังไม่หลุดออกกรอบสายตาของเธอไป
อาจจะไม่ใช่สิ่งแรกที่นึกถึง..
แต่อย่างน้อย ฉันก็รู้ว่า ฉันยังเป็นคนที่เขานึกถึง.. ในบางเวลา
อาจจะไม่ใช่คนดีอะไรนักหนาที่เธอจะมาเสียเวลา..
แต่อย่างน้อย ฉันก็รู้ว่า เธอรับรู้ทุกอย่างที่ฉันทำเพื่อเธอ

แค่นี้~ ฉันควรพอใจได้แล้วนะ
ถ้ามากกว่านี้ ฉันคงรับไม่ไหว..

..
..

ฉันจะไม่สัญญา .. เพราะมันคงทำให้ลำบากใจ
ฉันอยากเปลี่ยนใจไม่ให้ตัวเองรู้สึกแบบนี้ .. มันแย่อย่างบอกไม่ถูก
ฉันเดินออกจากตรงนี้ไปไม่ได้ .. เพราะความผูกพันที่ฝังใจ
แต่ ฉันจะทนอยู่ตรงนี้ไปทำไม .. เมื่อฉันมันก็แค่.. ส่วนเกิน!

ประโยคนั้นที่ฉันเคยเขียนไว้..
ถึงเวลาต้องทำความเข้าใจจริงๆ สักที
"แต่ก่อนไม่เคยมีเธอ ถ้าต่อไปจะไม่มีก็คงไม่เป็นไร"

ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยที่จะทำ แต่ฉันเคยทำได้มาแล้ว
แค่อีกครั้ง.. มันจะสักเท่าไรกันเชียว

ความจริง ยังไงมันก็คือ ความจริง
และมันจะไม่มีอะไรเปลี่ยนไป ถ้าใจคนไม่เปลี่ยนแปลง~

^
^
ปล. มันก็แค่ปลายปากกานะเพื่อนๆ
ทดสอบปากกาก่อนคืนสู่สนามประลอง เหอๆ

HBD myself

Sat, 01 Mar 2008 20:55:16 GMT

วันเกิดปีนี้ ไม่เหมือนทุกปี เพราะได้อยู่บ้าน โหะๆ
ขออธิบาย คือ ปกติวันนี้ มันจะต้องติดสอบ ไม่ก็เป็นวันถัดจากวันสุดท้ายของวันสอบทุกที แล้วไม่ได้อยู่บ้านอ่า
ปีนี้มีวันที่ 29 กุมภา .. เลยกลับมาได้ เย้!

แต่เป็นวันเกิดที่ทำแต่งานจริงๆ
สอบเสร็จนี่ ลุยงานนหนักไปป่าวว่ะเนี่ยกรู ดึกทุกคืน แม้แต่ขณะนี้ เหอๆ
นอนไม่ต่างจากช่วงสอบเลยย ไม่รู้สึกถึงคำว่า ปิดเทอม

สงสัยคงเป็นอย่างที่ไปอ่านดูดวงมา ปีนี้งานจะรุ่งมากก
เรียนจะดีขึ้น อารายก็ดี .. แต่!
แต่อีกแระ .. มันบอก แต่ความรักนี่ยังไม่ลงตัว ไกลกัน แล้วต้องเป็นคนดัง ไม่งั้นไม่ใช่
ไอ้กรูก็ เอิ่มม..ผิดคอนเซ็ปอ่า ช้านนไม่ชอบ best-seller
เอาเหอะ .. ขีดกันเองดีกว่า อย่าไปเอาไรกะมันมาก

ขอบคุณเยอะแยะมากมาย หลายคนบนโลก สำหรับวันเกิดปีนี้

ดีใจ ที่แบบ John จำวันเกิดเราได้ แล้วมา HBD ล่วงหน้าไว้ เพราะวันเกิดเรา เค้าไม่ได้อยู่กะคอม
ไม่แปลกใจล่ะ ทำไม Mary ร้ากกกมากมาย~
Jennie ที่ไต้หวัน กับ Anca ที่โรมาเนีย แล้วก็ P'May ที่ญี่ปุ่นด้วย
(นี่ถ้าช้านนไม่ไปโรมาเนีย เค้าจาโกดชั้นมั้ยอ่า - - )

แล้วก็ ป๊ะป๋าก๊อฟ แบบว่า ตอนนี้ที่อังกฤษยังไม่เที่ยงคืน
เราชอบว่ะประโยคนี้ ^__^
ไม่ว่าแกจะให้อะไร Remind แต่แกจำวันเกิดเราได้ด้วยย โอ้ยยย ควรดีใจอย่างที่สุด จริงมั้ยย เหอะๆ

ทางโทรสับ คนแรก ก็พี่กะทิ ศิลปากร
มาพร้อมความช็อกกับเมลที่ส่งไปให้ต่างชาติ ตึงง ง ..
ไม่เป็นไร ตอนนี้ทุกอย่างเคลียร์ในระดับนึงล่ะ
คนสุดท้ายย พี่ปิง จุฬา แบบว่าเล่นข้ามไปวันเลย เหอๆ

พี่เลี้ยงตอนเด็กๆ โทรมาด้วยย พี่เค้าโทรมาทุกปี ดีใจๆๆ
ส่วน sms ก็มาเรื่อยๆ Ch-gang ยังครบทุกคน

ส่วนทาง hi5 โอ้วว ล้นหลามอ่า
ตะกี้ เพิ่งเม้นกลับให้เสร็จ เกือบร้อยคนน ขอบคุณอย่างรุนแรงค่า~
ประทับใจสุดๆ กับเม้นของ สลิลที่รัก
กระต่ายน่ารักมากมาย น่ารักไม่ไหวแร้ววว~

ทาง msn .. เยอะเลยยยเหมือนกันน

คนแรกก็น้องโม อูบู้ .. เหอๆ มาแบบรู้ทันว่า พี่คิดไรซะด้วย ขอให้เราดีกะแฟนไวๆ ล่ะกันจ้า
ประทับใจมาก กะเพื่อนค่าย bio ที่ลากมารวมกัน แล้ว Happy birthday เราพร้อมๆกันน
สุดๆอ่า กลับบ้านมาเปิดคอม ในหน้าต่างนั้นทุกคนอยู่กันเต็มเลยย
แต่แอบเสียใจนิดหน่อย ที่ขาดคนบางคนไป~ ช่างเค้าๆ
คนสุดท้ายเป็น แชคกี้ หึหึ .. นึกว่าลืมแล้วนะเนี่ย อุตส่าห์ทำใจ และตั้งใจจะโกดต่อ เหอๆ

เอาล่ะ พรุ่งนี้นะ จาเคลียร์งานเวป ส่งไปให้หมด
แล้วไปเสม็ด กะแก๊งค์ลูกเหม็นทั้งหลายย
กลับมา จะทำงานต่อ แล้วอ่านหนังสือเตรียมตัวฝึกงาน
จาลงเรียนเพิ่มด้วยยย ... เอาเข้าไป ชีวิต เพื่อสีสันน และวันข้างหน้า โย่ววว!

ปล. แค่นี้ ก็ร้ากกจะตายแร้ววว ~

Thanks each other

Sat, 23 Feb 2008 09:41:02 GMT

ขอบคุุณกันและกัน - The August Band

ยังมีเรื่องราวมากมายเกี่ยวกับความรัก
หากลองหยุดพัก จงฟังซะก่อน
จะรู้ว่าเราไม่เดินอยู่เดียวดาย
ยังมีผู้คนบนทางอีกหลากหลาย อีกมากมาย
ที่เราก็ต่างมองหาความรักมาเติมให้เต็มหัวใจ

มีความทรงจำดีๆ เกี่ยวกับความรัก
บ้างสุขสมหวัง บ้างจะร้องไห้
แต่นั่นกลับทำให้ใจเรามีพลัง
จนนานๆ ไปมันก็กลายเป็น ความหลัง
ที่ในทุกครั้ง เรานึกถึงเมื่อไหร่ ก็ไม่รู้จะขอบคุณมันยังไง

ถ้าหากว่า ใจเราไม่เคยจะรักเลยสักที จิตใจวันนี้คงจะไม่แข็งแกร่ง
และในวันที่ล้มลงคงไม่มีแรง ถ้าเรามัวระแวงในมือของกันและกัน

(*) ถ้ามันเป็นเพลงบนทางเดินเคียง ที่จะมีเพียงเสียงเธอกับฉัน
และไม่มีวันที่ฉันและเธอจะเดินจากกัน ไปที่ไหน
และถ้าชีวิตคือท่วงทำนอง เธอคือคำร้องที่มีความหมาย
ให้ใจได้ซึ้งและมีพลังจะเดินต่อไปให้ไกล

มองจะมองทางไหนมีใครสักคนที่หวังจะเดินเข้ามา
นั่นคือปัญหา ยิ่งรอยิ่งนาน ยิ่งผ่านอะไรไปนานๆ ใจยิ่งหวั่นไหว
และถ้าวันหนึ่งมีคนที่รอเข้ามา ว่าฟ้าก็คงไม่ทำเราเสียใจ
แต่ ถ้ามันไม่ใช่ ยังไงก็ไม่ใช่่ ก็ได้แต่ถอนหายใจมองเหม่ออ้อนวอนให้
ใครๆ บางคนบนนั้นช่วยฉันที่อยากมีความรักกับเขาบ้าง
หากมีอะไรๆ ฉันยอมได้ทุกทาง เพียงคำว่ากันและกัน ฉันขอคำอธิบาย

(*) ถ้ามันเป็นเพลงบนทางเดินเคียง ที่จะมีเพียงเสียงเธอกับฉัน
และไม่มีวันที่ฉันและเธอจะเดินจากกัน ไปที่ไหน
และถ้าชีวิตคือท่วงทำนอง เธอคือคำร้องที่มีความหมาย
ให้ใจได้ซึ้งและมีพลังจะเดินต่อไปให้ไกล ... ให้ไกล

เหนื่อย เหนื่อยจนถอนใจ ไม่รู้เมื่อไรว่าเราจะมีความหวัง (ไม่รู้เมื่อไร)
แค่เพียงสักครั้ง ได้เจอสักครั้ง แต่มันต้องเจ็บ ต้องปวด อย่างน้อยก็ยังได้รู้ว่ารักเป็นไง
คนเราจะเสาะจะหาทำไม และมันจะเป็นจะรักยังไง ตะเกียกตะกายจะได้มา
สุดท้ายบางทีต้องเสียน้ำตา แต่ให้ทนไว้ อาจเจ็บใจ และรอวันหนึ่งที่เราเติบโตจะขอบคุณ
ว่าใจที่ไม่เคยมีรักให้ใคร และนานต่อไปจะเป็นใจที่ไร้ค่า
หากมันจะมีอะไรที่ต้องแลกเพื่อได้มา ฉันว่ากันและกัน มีค่าที่จะแลกได้มากมาย

(*) ถ้ามันเป็นเพลงบนทางเดินเคียง ที่จะมีเพียงเสียงเธอกับฉัน
และไม่มีวันที่ฉันและเธอจะเดินจากกัน ไปที่ไหน
และถ้าชีวิตคือท่วงทำนอง เธอคือคำร้องที่มีความหมาย
ให้ใจได้ซึ้งและมีพลังจะเดินต่อไปให้ไกล ... ให้ไกล (ให้ไกล)

มีทางเดินให้เราเดินเคียงและมีแต่เสียงของเธอกับฉัน
มีทางเดินให้เราเดินเคียงและมีแต่เสียงของเธอกับฉันแสนนานเท่านาน ... แสนนานเท่านาน

little angry

Sun, 17 Feb 2008 10:32:40 GMT

ความอดทนของคนนั้นมีจำกัด

ตอนนี้ มันเข้าใกล้ คำว่า "เกินไป" มากไปแล้วนะ

ทำไมชั้นต้องทนอะไรแบบนี้ด้วยเนี่ย!!

โกรธว่ะ

ไม่ได้โกรธใครนะ แต่..โกรธตัวเอง
โกรธที่ ควบคุมตัวเองไม่ได้ ... ไม่ให้เครียด
โกรธที่ ไม่เชื่อพี่ต้น ตั้งแต่แรก
โกรธที่ คิดว่า ตัวเองไม่เป็นไร กะเรื่องแบบนี้

แต่จริงๆ คือ ... โกรธที่ ตัวเองปรับตัวให้รับเรื่องราวพวกนี้ไม่ได้ ทั้งที่เป็นช่วงสอบอ่านะ
เรื่องขี้หมา โคตรๆ .. เสียงหมาเห่า ชัดๆ .. เสียงนกเสียงกายังจะไพเราะกว่าเลย

เชื้อโรคยัง น่ารักกว่าอีก เหอๆ

เอาเหอะ เดี๋ยวสอบเสร็จ ก็วันเกิดล่ะ
ปีหน้าเป็นต้นไป .. จะต้องมี ลิมิต ให้ตัวเองมากกว่านี้
เพราะ เราเป็นมนุษย์ธรรมดา ... มีทั้งเหตุผลและอารมณ์
เราต้องรู้ได้แล้วว่า เราทำได้แค่ไหน ... และหน้าที่เรามีแค่ไหน
โตป่านนี้ คิดเองเป็นได้แล้ว...

ต้องอย่างนั้นๆ

ทำไมต้องอารมณ์เสีย ช่วงสอบด้วยฟร่ะ~~

ปล. ทิ้งมันเลยดีมั้ยเนี่ยย... อย่าเพิ่งๆ รักษาความเป็นคนไว้นิดนึง กรูยังทนได้ๆ
แต่ มากกว่านี้ .... ได้มีคนตายแน่!

Tear : the rain of sorrow

Wed, 30 Jan 2008 19:45:50 GMT

"..เค้าบอกว่า ฟ้าร้องไห้ออกมาเป็นน้ำฝน.."

ฝนจะรินไหลลงมา ยามเมื่อความชื้นอิ่มตัวมากพอ
ที่จะควบแน่น กลายเป็นสายน้ำ

.. น้ำตาของฉัน คงมีที่มาไม่ต่างกัน ..

...
...

ความจริง เรื่องต่างๆ ที่อยู่ในสมองและในใจ มันไม่ได้ยากอะไรเลยนะ
แต่ทุกสิ่งทุกอย่างบนโลก ก็มักจะมีเงื่อนไขเสมอๆ
ทำให้บางครั้ง .. เรื่องง่ายๆ จึงกลายเป็นเรื่องยากเย็น เสียเหลือเกิน เฮ้ออ..

มันอาจเป็นเพราะฉันยังไม่แข็งแรงพอ
ไม่พอที่จะอดทนกับ ความกดดัน ความเครียด เรื่องแย่ๆ
ไม่พอที่จะอดทนบอกใจให้ยอมรับความจริง
ไม่พอที่จะทนอยู่เป็นเพื่อนกับความเหงา
ทั้งที่มัน เป็นเพื่อนแท้ของเรา ไม่เคยทิ้งกันเลย..สักครั้ง

มีคนคิดถึงกัน มันก็ควรจะรู้สึกดีใช่มั้ย
แต่เมื่อเราคิดถึงใครสักคน แล้วเค้าไม่อยากรับรู้ว่าเราคิดถึงล่ะ
(ไม่อยากรับรู้ ... ไม่ใช่ว่าไม่รู้ อ่านะ)
ใช่.. มันเป็นความรู้สึกที่แย่มากมาย บอกไม่ถูกเลยทีเดียว
กำลังใจจากตัวเองที่มีอยู่่ ก็เหลือน้อยเต็มที
ถึงใครต่อใครจะบอกว่า คนเรามันควรจะมีความหวัง
และสักวัน เราก็ต้องมีวันนั้นเหมือนกัน
ฉันเอง.. คือคนนึงที่เกลียดการคาดหวัง ก็ยังหวังที่จะมีเวลานั้น
เฝ้าบอกตัวเอง .. แม้เหนื่อยใจมากมาย ฉันยังไหวอยู่นะ
จนบางที ก็ยังสงสัยว่า ที่ไหวอยู่เนี่ย ... มันเพื่ออะไร

มันคงเป็นกรรมเวรล่ะมั้ง
ที่เราต้องทรมานอะไรแบบนี้ เพราะไปทำให้คนอื่นเค้าทรมานไว้
แต่ก็นะ .. เรื่องแบบนี้มันห้ามกันได้ที่ไหนล่ะ
ถ้าเลือกได้ .. เราก็คงเลือกแคร์ความรู้สึกของคนที่รู้สึกดีกับเรา
มากกว่า แคร์คนที่เรารู้สึกดี.. แต่เหมือนเค้าจะไม่ได้รู้สึกอะไรด้วยเลย อย่างที่เป็นอยู่ตอนนี้
ฉันไม่ได้อยากให้มันเป็นอย่างนี้เลย

..
..

นี่แหละ.. เมื่อรู้จักคนคนนึงมากขึ้นๆ
เมื่อสักวันมันมากเกินไป.. ที่จะอยู่ในสถานะเดิมได้
มันก็ต้องถอยห่างออกไป..ไปอยู่ในที่ที่ควรอยู่
เหมือนสิ่งที่คล้ายกัน มีแรงดึงดูดให้เคลื่อนที่เข้าหากัน
แต่เมื่อเข้าใกล้ได้ระยะหนึ่ง มันก็ผลักออก .... ด้วยแรงนิดเดียว

ฉันกลัวว่า วันนึง ฉันอาจจะกระเด็นออกไปสุดขอบจักรวาล
เพียงเพราะแรงน้อยนิดมหาศาลนั่น จากคนคนเดียว

และฉันก็กลัวว่า ฉันอาจจะต้องแพ้ภัยตัวเอง
เพราะความไม่ระวังใจ .. ของใครหลายๆคน

..
..

คนที่รู้จักฉันดีพอ.. จะรู้ว่า ฉันไม่ใช่คนเปลี่ยนใจง่าย
แค่กว่าจะเลือกอะไรสักอย่าง อาจจะเรื่องมากไปสักหน่อย (แหะๆ)
แทบไม่ต้องกลัวเรื่อง ระยะ อะไรต่างๆเลย
ไม่ต้องห่วงเรื่อง เทคแคร์ ด้วย เพราะไม่ได้ต้องการ
ขออย่างเดียว.. ช่วยทำให้ฉันมั่นใจในตัวเธอ..ให้มากกว่านี้

ให้กันได้ไหมเธอ?

Care more .. Share more

Tue, 22 Jan 2008 20:16:21 GMT

ห่างหายไปนานมากมาย คิดถึงสเปซจังเลย
คิดถึงพื้นที่เล็กๆ ที่รองรับความรู้สึกบ้าบอคอแตกของเรามาตั้ง 3 ปีแล้ว
ยังจำได้ว่า อันแรก เป็นกลอนเปล่าสั้นๆ เขียนถึงคนคนนึง
รู้ว่ามันเศร้ามากก .. เศร้าเกินใจจะอดทน
..
..
แต่วันเวลาที่ผ่านไป ทำให้หัวใจเติบใจ เข้มแข็งมากขึ้นแล้วล่ะ ^ ^

ช่วงนี้ มีความสับสนในใจเกิดขึ้นอีกแล้ว
สิ่งที่เราทำอยู่นี่ เหมาะสมเพียงใด ... แค่ไหน
จะไม่ถามว่า เหมาะสมหรือเปล่าหรอก เพราะรู้ว่า ยังไงมันก็ต้องมีเข้าข้างตัวเองไปบ้าง
คำตอบของคำถามนี้ ขึ้นกับความพอใจของเราเองแท้ๆ
แต่กลับตอบไม่ได้ ... ไม่สิ ตอบได้อย่างไม่ชัดเจนเ่ท่าไหร่นัก

ในเมื่อเรารู้ว่า เราเต็มที่สุดๆ แล้ว
คงไม่มีประโยชน์จะมาเสียใจกับมันอีก
แต่บังเอิญว่า ความพอใจมักหวั่นไหวไปตามกระแสโลก
ตัวชี้วัดมากมายถูกสร้างขึ้นเพื่อกำหนดคุณภาพของทุกสิ่งทุกอย่าง

ยอมรับเถอะ! ใจคนเรา ego สูงกันทั้งนั้นแหละ
เพียงแต่จะควบคุมตนเองให้แสดงออกอย่างไร ให้มันเกิดผลอย่างที่ต้องการ
สิ่งจำเป็นมากๆ คงเป็น "สติ"
หากขาดสติ ผลเกิดขึ้นไม่เคยเห็นว่าจะออกมาเป็นคุณ สักนิดเลย

..
..
..

วันนี้เหน็ดเหนื่อยกับหลายๆ อย่าง
เหนื่อยกาย .. ซึ่งโทษใครไม่ได้ เพราะเราดูแลตัวเองไม่ดีเท่าไหร่จริงๆ
เหนื่อยใจ .. ซึ่งจริงๆ ก็โทษใครไม่ได้เหมือนกัน เพราะเราเอามาใส่ใจเองนี่นา
การใช้ชีวิต มันคงมีบ้าง .. ที่ต้อง อดทน อดกลั้น หรือ ปล่อยปล่อย
มีบ้าง .. ที่ต้องกระตือรือล้น หรือ วางอุเบกขา
และมีบ้าง .. ที่ต้อง จริงใจ และ ไม่พูดความจริง

พูดจา paradoxically มากเลยกรู .. เหอๆ

วันนี้ ก็มีเรื่องดีๆ เกิดขึ้นเหมือนกัน
จริงๆ เรียกเรื่องดีๆ คงไม่ได้ เพราะมันออกจางี่เง่าโคตรๆ
แล้ว การแก้ไข ก็ง่ายมากๆ ... แค่หันหน้ามาคุยกัน พูดกัน
บอกเล่า ความเป็นไป .. ที่เกิดขึ้น อย่างตรงไปตรงมา
อะไรๆ ก็จะดีขึ้นเอง

สัญญาว่า จะไม่มีเรื่องแบบนี้ เกิดขึ้นอีก ... เขียนติดหน้าจอไว้เลย เหอๆ

ปล. เลยยังไม่ได้เล่าเรื่อง ห้าหมอ เลยอ่าา
เอาเป็นว่า มันกิจกรรมดีๆ ที่สอนอะไรให้เราได้มากมายเลย
เจอ พี่ๆ น้องๆ ที่จะเติบโตและทำงานร่วมกันในการดูแลสุขภาพคนไทย
โดยเฉพาะ น้องกุ๊กไก่ เภสัช มข., น้องปอง พยาบาล โคราช,
น้องน้ำตาล สาธา หัวเฉียว, น้องเปีย ทันตะ รังสิต,
พี่เดียว ทันตะ มธ. และ พี่กอล์์ฟ สาธา มหิดล (ที่ไล่มา อยู่โต๊ะเดียวกัน)
brain storm กันหัวเต็มแตก .. เหมือนร้าวนิดๆ เหอๆ
แลกเปลี่ยนความคิด หนุกหนานมากอ่า

แล้วก็เอาเพลงมาฝาก .. ถ้ายังรักกัน ของโมทย์
จริงๆ โมทย์แต่งเพลงนี้ เพราะนึกถึงแม่ มั้งนะถ้าจำไม่ผิด
แต่ โอกาสแบบนี้ มันก็คล้ายๆ กะเพลง
(ไม่เห็นเี่กี่ยวเลยย .. แค่มันแวบขึ้นสมองมาอ่ะ)
เลยเอามาฝาก

calm boy

Fri, 18 Jan 2008 13:56:51 GMT

รักก็บอกให้รอ กี่ทีที่ฉันถามไป
ว่าเรานั้นคบกันแบบไหน
เธอบอกเป็นเพื่อนกันไปก่อน
คบคบกันไปก่อน

ฝันได้แต่ฝัน ...เหมือนจะเข้าใจ
อดทนไม่รักใครที่ไหน
เพื่อซักวันเราคงมีวันนั้น

แต่ตอนนี้ ทนไม่ไหว
นานเกินไปไหม ที่บอกฉัน
เกิดเป็นคำถามมากมายในใจอยู่ทุกวัน

เธอกำลังดูใจกัน
หรือเธอแค่อยากเก็บฉันเอาไว้
เธอเป็น ผู้ชายใจเย็น
หรือเธอเก็บรักไว้เพื่อใคร
ไม่ได้ใจร้อนเท่าไหร่หรอกนะ
แค่ตอนนี้ชักไม่มั่นใจ
ถ้าเธอมีคำว่ารักอยู่ข้างใน
ได้โปรดเถอะใช้มันตอนนี้เลย

ฉันไม่เข้าใจ ทำไมเรื่องรักของเรา
เมื่อไหร่จะเหมือนคนอื่นเค้า
ไม่ยากคิดซะหน่อย
แค่จะคิดอะไรซักหน่อย
ถ้าฉันไม่ใช่คนนั้น
ก็อย่าปล่อยให้ฉันต้องคอย
รอเธอมานานใจมันน้อย
แต่จะคอยทุกวันก็มันรัก

จนวันนี้ ทนไม่ไหว
นานเกินไปแล้วที่บอกฉัน
เกิดเป็นคำถามมากมายในใจอยู่ทุกวัน

เธอกำลังดูใจกัน
หรือเธอแค่อยากเก็บฉันเอาไว้
เธอเป็นผู้ชายใจเย็น
หรือเธอเก็บรักไว้เพื่อใคร
ไม่ได้ใจร้อนเท่าไหร่หรอกนะ
แค่ตอนนี้ชักไม่มั่นใจ
ถ้าเธอมีคำว่ารักอยู่ข้างใน
ได้โปรดเถอะใช้มันตอนนี้เลย

ดีกับเธอยังไงทำไมไม่คิดดูบ้าง
ฉันรักเธอก็ตามใจให้เธอหมดทุกอย่าง
แล้วเธอยังจะรออะไร
เธอยังใจเย็นถึงไหน
ฉันใจเย็นกับเธอคงไม่ไหว

เธอกำลังดูใจกัน
หรือเธอแค่อยากเก็บฉันเอาไว้
เธอเป็นผู้ชายใจเย็น
หรือเธอเก็บรักไว้เพื่อใคร
ไม่ได้ใจร้อนเท่าไหร่หรอกนะ
แค่ตอนนี้ชักไม่มั่นใจ
ถ้าเธอมีคำว่ารักอยู่ข้างใน
ได้โปรดเถอะใช้มันตอนนี้เลย...

++++++++++++++++++++++++++++++++++

พอดีฟังเพลงนี้ แล้วรู้สึกโดนใจ ... (^.^)
เพราะ ไม่ค่อยชอบ ที่ ผู้หญิงร้อง .. เจอเวอร์ชันนี้ ที่ แสตมป์ ร้อง ฟังแล้ว เพราะมากกเลย
ติดอย่างเดียว ผู้ชาย ร้องว่า ผู้ชายใจเย็น
มัน แปลกๆ อยู่ .. หึหึ

เหตุผลอีกอย่าง เริ่มสงสัยในตัวเองแล้ว
ทุกทุกวัน สิ่งที่ฉันทำๆ อยู่นี่ ฉันไ่ม่เหนื่อยบ้างหรือไงนะ
ทั้งที่รู้ว่า มันเป็นไปได้ยาก ที่คนบางคนเค้าจะมาใจตรงกับเรา
ถึงตรงกัน เค้าก็คงไม่แสดงออก หรือ ไม่ เค้าก็ไม่อยากให้มันเป็นอย่างนั้น

หรือ จริงๆ แล้ว เราคิดไปเอง

ภาวนา ให้เรื่องทั้งหมด ฉันคิดไปเอง
จะได้มีความสุขเต็มที่ กับจินตนาการต่อไป
เพราะฉันรู้ดีว่า ไม่มีอะไรทำให้ฉันเปลี่ยนใจได้
นอกจาก.. ฉันเองที่ไม่อยากให้มันเป็นอย่างนั้น

ความเคยชินกับการอยู่คนเดียว
ทำให้ตอนนี้ มีใคร หรือ ไม่มี ก็ไม่ต่างกัน

คนข้างใจ ก็ไม่จำเป็นต้องอยู่ข้างกัน

คนรักกัน ก็ไม่จำเป็นต้องเป็นแฟนกัน

คนไม่เปิดใจ ก็ไม่จำเป็นต้องมาพูดอะไรกัน ...!!