“ตีสองแล้ว..”

ใครบางคน อาจคุ้นเคยกับคำทักทายนี้ :)

ทุกครั้งที่ได้พิมพ์คำนี้ออกไป มันรู้สึกดีอย่างบอกไม่ถูก ><"

แต่อย่างน้อยที่สุด.. เราไม่ได้อยู่คนเดียว

หกเดือนกว่าแล้ว.. ที่ย้ายมาอยู่หอพักแห่งนี้
เป็นหกเดือนที่โดยรวมแล้ว มีคุณภาพชีวิตที่ดีขึ้น

ความจริง.. มันก็มีเรื่องที่ลำบากบ้าง

เช่น ต้องเผื่อเวลาในการเดินทาง จะกลับค่ำมืดก็ต้องระวังมากขึ้น

แต่ในมุมกลับกัน เราสามารถปฏิเสธงานที่ไม่จำเป็นต้องเป็นเราทำได้มากขึ้น

ได้พบเจอผู้คนมากขึ้น เห็นอะไรรอบตัวมากขึ้น

(คุณต้องไม่เชื่อแน่ๆ ว่า ครั้งหนึ่งจะได้เห็นเด็กประถมตัวเล็กๆ ลุกให้ผู้หญิงนั่ง เหอๆ)

สำคัญที่สุด เราได้อยู่กับน้องชาย ดูแลน้องชาย

และสำคัญไปกว่านั้น .. พ่อแม่มาเยี่ยมเราบ่อยๆ ได้สะดวกขึ้น

เพราะห้องนี้กว้างขนาดสองห้อง (หนึ่งชั้นจะมีห้องนี้ห้องเดียว)
อยู่ชั้นหก (อากาศดี แม้จะมีเสียงรบกวนจากถนนใหญ่บ้าง)

และมีที่จอดรถ (ยากมากที่จะหาที่จอดรถชั่วคราวเวลามาหอพักแถวเพชรบุรีซอยห้า)

และนานหกเดือนกว่า..เช่นกัน ที่เราไม่ได้กลับบ้าน

นับวันยิ่งรู้สึกว่า ตัวเองไกลบ้านออกไปทุกที

ตอนนี้ เรารู้สึกโหยหา ทะเล เหลือเกิน..

คิดถึงพื้นทราย คิดถึงเสียงคลื่นของสายลมที่คุ้นเคย

อยากระบายความรู้สึกหลายอย่างที่มันบอกใครไม่ได้.. ออกไปบ้าง

บางเรื่อง เราก็รู้สึกว่า เล่าให้คนอื่นฟัง มันก็ไม่มีอะไรดีขึ้นมา

บางอย่าง มันรู้อยู่แล้วว่าเป็นไปไม่ได้

บางครั้ง เรารู้สึกแย่กว่าเดิมด้วยซ้ำ เมื่อได้ยินคนฟังพูดกลับมา

แต่ทะเล.. พร้อมจะรับฟังและอวยพรเราเสมอ

อย่างไรก็ดี เรามีเพื่อนหลายคนให้คิดถึง และเป็นที่พึ่งในยามยากได้

ขอบคุณ กำลังใจจากคนไม่กี่คนเหล่านี้ .. ถือเป็นโชคดีที่เราได้รู้จักกัน

แม้จะเป็นเพียงเพื่อนที่พบระหว่างทาง หรือเดินร่วมทางกันเพียงสั้นๆ

แต่พวกคุณก็เป็นส่วนหนึ่งที่ทำให้เราเดินทางมาได้ไกล และมายืนอยู่ตรงนี้ได้

ความจริง มันมีความรู้สึกอื่นใดที่มากเกินกว่านี้  กับบางคน แต่..เราไม่กล้าพอที่จะบอก

บทเรียนจากการโกหกความรู้สึกตัวเองครั้งหนึ่ง สอนให้เราพยายามที่จะซื่อสัตย์ต่อความรู้สึกมากขึ้น

แต่จะให้แน่ใจได้อย่างไรว่า เค้าจะไม่เล่นตลกกับความรู้สึกเรา

เราจึงเลือกที่จะเป็นอย่างนี้ต่อไป..

ต้องโทษเราแล้วล่ะ.. ที่ทำให้ตัวเองต้องเดินทางไกลเพียงลำพัง

ถึงมันจะเหงาบ้าง แต่เราก็มีความสุขได้ตามกำลังกาย กำลังใจ ส่วนตัวนี่แหละ

เหตุผลที่พ่อแม่ส่งมาอยู่ไกลบ้าน ก็เพราะอยากให้ดูแลตัวเองได้

และเค้าส่งน้องชายมาเรียนกรุงเทพ ก็เพราะเชื่อใจว่าเราเลี้ยงน้องได้

(แม่ยังพูดติดตลกด้วยว่า เลี้ยงน้องชาย เดี๋ยวจะเข้าใจว่า เลี้ยงลูกมันลำบากขนาดไหน)

เรื่องแย่ๆ ก็คิดเสียว่า เป็นบททดสอบที่จะต้องก้าวข้ามมันไป

เมื่อข้ามไปได้.. แล้วมองย้อนกลับมา

มันจะกลายเป็นเรื่องตลกชั้นเยี่ยมที่เอาไว้เล่าให้คนอื่นฟังได้.. อย่างไม่รู้เบื่อ

เรื่องดีๆ ก็อย่าไปหลงดีใจจนประมาท

เพราะอากาศสดใสมากๆ มักจะเป็นสัญญาณเตือนของพายุร้าย

สำคัญที่สุด..  อย่าฝันแต่จะมีวันข้างหน้าอย่างนั้นอย่างนี้ จนละเลยปัจจุบันที่อยู่ตรงหน้า

กำหนดทิศทางให้ดี แล้วเดินอย่างระวัง .. อย่ารีบเร่งจนเกินไป เพราะมันอาจจะพลาด

เหมือนกระเป๋าผ้าที่เราถือทุกวันมันบอก..

"Slow is beautiful"

ป.ล. 1  เราตัดสินใจแล้ว ว่าจะสอบเรียนต่อโทที่มหิดล (ที่เดิม) สาขาบริหารเภสัชกิจ
ค้นพบแล้วล่ะว่า เภสัชเศรษฐศาสตร์นี่แหละที่เหมาะกับทักษะรอบด้านของเรา

ป.ล. 2  เราประกาศ “single” อย่างเป็นทางการแล้ว (ใน facebook) หลังจากตั้ง complicated มานานถึง 2 ปี

ป.ล. 3  เรายังไม่ได้ดู รถไฟฟ้ามาหานะเธอ .. และยังไม่แน่ใจว่าจะกล้าพอที่จะไปดูคนเดียว

ป.ล. 4  เรายังทำโปสเตอร์โปรเจคไม่เสร็จ TwT แต่วันนี้แหละ (วันเสาร์) มันจะต้องเสร็จ!

ป.ล. 5  เราอยากดู “ลมหายใจ เดอะ มิวสิเคิล” ทันทีที่ได้ยิน อ๊อฟ ปองศักดิ์ ร้องเพลง ‘คนข้างล่าง’ ใน Act channel

ป.ล. 6  เรามีความรู้สึก “อยากสวย” ขึ้นมาบ้างแล้ว (ขอบคุณแรงบันดาลใจนะ)

ป.ล. 7  “ภาษาอังกฤษใน 30 วัน”  Vs  “OSPE 30 วัน”  สาหัสพอๆกับสอบ Ent’ เลยแฮะ

ป.ล. 8  ผู้ชายอะไรไม่รู้ พูดได้เรื่อยเปื่อย .. เรื่องโกหกหรือจริง ก็พูดไม่เหนื่อย ..

ป.ล. 9  ลอยกระทงปีนี้ ไปไหนดี?