Chadarat 的个人资料NÂnOpùЯE™ ...·° Let's go...照片日志列表更多  |  工具 帮助 |
|
|
11月7日 Sad Saturdayบ่ายวันเสาร์.. ไม่บ่อยนักที่เราจะมาขีดเขียนอะไร.. ตอนกลางวัน ลึกในใจ.. เราคิดอยู่เสมอว่า มันไม่ใช่เวลาของเรา เวลากลางวัน.. เค้าก็ต้องชื่นชมแสงตะวันกัน เค้าไม่สนใจดวงดาวกันหรอกว่าจะอยู่รึเปล่า เหอๆๆ (คนบางคน ทั้งที่เป็นเวลากลางคืน ก็ยังจะเพ้อหาแสงตะวัน ทั้งที่ไม่มีทางเป็นไปได้.. ก็มี) คืนวันศุกร์..มักเป็นคืนที่ทรมานที่สุดของเรา จะพยายามข่มตานอน เมื่อคืนนี้ แย่กว่าปกติหน่อย เพราะยังไม่หายดีจากไข้หวัด ยังมีไข้สูงอยู่เล็กน้อย น้ำมูกก็ยังมีอยู่ ทำให้จามได้ทั้งวัน รู้สึกเซ็งอย่างบอกไม่ถูกเลย เฮ้ออ.. เหลือเวลาอีกสองอาทิตย์ สำหรับรูปเล่มโปรเจค ความทุกข์ที่เกิดขึ้น อดคิดไม่ได้ว่า ฉันไปทำเวรทำกรรมอะไรไว้ ทำไมต้องเจอคนแบบนี้ แต่ไม่มีประโยชน์อะไรจะไปตามหาสาเหตุตรงนั้นล่ะ เรารู้แค่ว่า เราจะต้องผ่านจุดนี้ไปให้ได้.. และมันจะดีที่สุด แค่ไหน.. เราก็รับได้ เพราะมันเต็มที่ที่สุดของความสามารถเราแล้ว ท่ามกลางเรื่องแย่ๆ .. ก็มีเรื่องดีๆ ให้รู้สึกดีขึ้นมาอยู่บ้าง ขอบคุณพี่ต้น.. ที่ทำให้มีนหลุดออกมาจากกองทุกข์ที่อยู่รอบตัว มันเป็นความจริง.. เป็นสัจธรรม.. เป็นความโชคดีของเราที่ได้ฝึกฝนตนเองก่อนคนอื่นๆ ชีวิตทำงาน คนที่เป็นยิ่งกว่าคนแบบนี้ ยังมีอีกมากมายนัก เราไม่ควรเสียเวลา..ไปเสียความรู้สึกกับมันมากมายจนเกินไป และ.. ความจริงที่สุด เราไม่ควรคาดหวังอะไรจากคนอื่นสูงจนเกินไป เพราะถ้ามันไม่ได้ เราก็เสียใจอยู่คนเดียว  (ยิ่งคนแบบนี้แล้ว ใช้คำว่า คาดหวังอะไรไม่ได้ อาจจะใกล้เคียงกว่า เหอะๆ) ขอบคุณเพื่อนๆ .. ฮวง โอเล่ มดดำ ปุ๊ก ฝน อาร์ม หกคนนี้ ฟังเราบ่นเยอะมาก ในหลายๆเรื่อง .. เรารักพวกแกจัง ขอบคุณ พี่ณา (อยู่เมกา), พี่ฝ้าย (อยู่ญี่ปุ่น), ก๊อฟ (อยู่อังกฤษ) บุคคลเหล่านี้ ไม่ได้เรียนเภสัช (พี่ฝ้ายเรียนเภสัช แต่ก็เป็นสาย sci) แต่ต้องมานั่งอ่าน abstract ภาษาอังกฤษของโปรเจคเรา .. ในเวลาที่พวกเค้าก็มีงานของตัวเองต้องทำ (คิดแล้ว หงุดหงิด >< ชาวบ้านช่วยเรามากมาย คู่โปรเจคเรา..ไปตายอยู่ไหน แง่งๆ) ขอบคุณน้องๆคณะ .. ที่มาทักทายเป็นกำลังใจให้พี่สาวคนนี้เสมอ ทั้งเดินมาทัก เดินมาถาม ทักใน facebook ทักใน msn .. น่ารักจริงๆเล้ยยย ขอบคุณยิ้ง .. ที่นั่งคุย msn เป็นเพื่อน .. เกือบทุกวัน แปลกดี.. ที่คนเรารู้จักกันมาตั้งนาน แต่เพิ่งจะมาคุยทักทายกันบ่อยๆ ช่วงนี้ การได้คุยเรื่องอื่นที่ไม่ใช่เรื่องโปรเจค ถือเป็นความช่วยเหลืออย่างหนึ่ง :) เป็นเพื่อนไม่กี่คน ที่พิมพ์ msn มาตอบบอกว่า "ไปนอนนะ บะบาย" จนตอนนี้ กลายเป็นประโยคที่เห็นทุกวันไปซะล่ะ เหอๆ และแน่นอนที่สุด .. ขอบคุณพ่อแม่ น้องสาว น้องชายของเรา ปิดเทอมตุลาที่ผ่านมา น้องมิว มาอยู่ กทม. เพราะพ่อแม่ไปพม่า แม้เราจะทะเลาะกันบ้าง (ไม่บ้างอ่ะ) และเราจะต้องนอนพื้น - -" แต่มิวก็ดูแลพี่มีน และน้องมิก เป็นอย่างดีตลอดช่วงที่พี่ปั่นโปรเจคก่อนพรีเซ้น ยิ่งน้องมิก น้องชายที่ต้องเห็นพี่สาวตัวเองนั่งเครียดหน้าคอมทั้งวันทั้งคืน บางคืนไม่ได้หลับไม่ได้นอน ปลุกก็ไม่ค่อยตื่น กลับก็ดึก นอนเกือบเช้า (ทำให้น้องๆ ลำบาก .. เสียใจอ่าา TwT) แต่เรื่องที่ทำให้เสาร์นี้เศร้า ไม่ใช่เรื่องนี้หรอกนะ  มันเป็นอารมณ์นอย ปนน้อยใจนิดหน่อย กับอะไรที่มันก็น่าจะชินได้แล้วอ่า เหอๆ สุภาษิต เค้าก็กล่าวไว้ "รู้มากยากนาน รู้น้อยพลอยรำคาญ" เคยนึกในใจอยู่เหมือนกันว่า 'กูจะรู้ไปทำไมว่ะ.. ถ้ารู้แล้วมันจะมาคิดเล็กคิดน้อย' แล้วก็เคยตอบตัวเองไปว่า 'ก็กูเกลียดคนไม่พูดความจริงอ่ะ' บอกความจริงไม่หมด กับ โกหก ก็คือไม่พูดความจริงนั่นแหละ ก็รู้นะว่า คนอื่นเค้าอาจจะไม่อยากยอมรับความจริงนั้น ทั้งที่มันจริง แต่ก็บอกว่าไม่จริง และ.. อะไรจริง อะไรไม่จริง คนที่เฉลยได้ ก็มีแต่เจ้าตัวเท่านั้นที่บอกได้ วันนี้จะบอกตัวเองเพิ่มเติม "คนไม่พูดความจริง ตัวเค้าก็ทุกข์ในใจเองนั่นแหละ เราไม่ต้องไปชิงแย่งเค้าทุกข์หรอก" วันนึง เค้าก็ต้องยอมรับความจริงที่อยู่ในใจตัวเอง และถึงวันนั้น เราค่อยเลือกอีกทีว่า จะดีใจหรือทุกข์ใจกว่าเดิม หลังจากรู้ความจริง เหอะๆ เราเรียนรู้เรื่องนี้ ด้วยตัวเอง แต่เราไม่รู้หรอกว่า ตอนเรื่องของเรา จะไปกระทบใจใคร รึเปล่า 55+ เช่นกัน ไอ้ตัวต้นเหตุให้เราทุกข์ใจดีใจรอบนี้ มันก็ไม่เคยรู้เหมือนกัน .. เหอะๆ ถ้าจะต้องรู้แล้วรู้ไม่จริง ... จะดีกว่า ไม่รู้อะไรเลย รึเปล่านะ  10月3日 ใจไม่สบาย หรือใจป่วย?ความไม่สบาย ในความรู้สึกของเรา แตกต่างจากความเจ็บป่วยนะ ความไม่สบาย มันแค่.. ไม่ปกติ แต่ก็ยังทำอะไรได้ตามปกติ ถ้าเจ็บป่วย มันต้องมีพยาธิสภาพ มองเห็นได้เลยว่า ไม่ปกติจริงๆ ><" คนอื่นที่มองผ่านๆ ก็จะคิดว่า มันแค่ไม่สบาย จะมีสักกี่คนกัน ที่ใส่ใจมอง แล้วรู้ได้ถึงความเจ็บป่วยที่เกิดขึ้นในใจเรา นอกจากเรา ที่เป็นเจ้าของใจ หลายวันที่ผ่านมา มีเรื่องหลายๆเรื่องเข้ามาให้คิด เรารู้เท่าทันอยู่นะ ว่ามีเรื่องอะไรบ้าง ... แต่ไม่เก่งพอจะจัดการกับมันทั้งหมดได้ มันไม่ง่ายเลย ที่จะทำให้ความคิดกลายเป็นความจริง ปัจจัยมากมาย เข้ามาสั่นคลอนความมั่นใจ.. ความพยายามที่มี อาจจะยังไม่เพียงพอ.. หรือขีดจำกัดความสามารถของเรา มันอยู่ตรงนี้ ความเครียด ค่อยๆ ถูกล้างออกไปจากใจ ~~ หลังจากปล่อยตัวเองอยู่กับมันมาทั้งวัน (นอน ไม่ลุกไปไหน ไม่กินอะไร และไม่ทำอะไร) ตื่นมาตอนหกโมงเย็น ก็เห็น missed call ในมือถือ ถึง 6 สาย .. จาก นุช และฝน จึงไม่แปลกใจที่จะเห็นฝนมาเขียนบ่นบนกำแพงบ้าน เราเขียนตอบ และเล่าตามจริงว่า วันนี้ เราไม่สบายอีกแล้ว เพียงไม่กี่นาที ก็มี comment ต่อจากข้อความนั้น ข้อความสั้นๆ แต่เรารู้สึกได้ถึงความห่วงใยของเพื่อนที่มีต่อเราอย่างจริงใจ .. ขอบคุณ ไข่มุกนะ :) status fb ที่เปลี่ยนว่า " ลาป่วย 1 วัน ~~ หลังจากนี้ ห้ามป่วย ห้ามตาย!! " ก็มี พี่ฝน มาบอกว่า "พักเยอะๆนะ จะได้หายไวๆ" .. หนูขอบคุณพี่ฝนด้วยนะคะ รู้สึกเบื่อๆ จึงลุกไปล้างห้องน้ำ เช็ดโต๊ะในห้อง กลับมาเปิดคอมอีกทีตอนเที่ยงคืน ตั้งใจว่าจะเช็คชีทให้เสร็จๆไป MSN status วันนี้ .. สั้นมาก พิมพ์ไปตามความรู้สึก "ใจหาย..." เรารู้สึกอย่างนั้นจริงๆ .. เพียงแต่เราไม่ได้บอกทั้งหมด กับเรื่องที่ใจหาย ขอบคุณ+ขอโทษพี่กิ๊ก กับยิ้งด้วย ที่ไม่ได้บอก..ทั้งหมด (แต่เค้าไม่ได้โกหกนะ ><") ความจริง เราก็ไม่รู้เหมือนว่า เราใจหายเรื่องอะไรบ้าง แหะๆ เรานั่งดูเคเบิ้ลตลอดหลังเที่ยงคืน เลือกดูช่องที่ไม่ค่อยได้เปิดดูบ่อยๆ โอกาสดีที่เราได้ดูหนังเรื่อง My boyfriend is type-B อีกครั้งหนึ่ง เราเคยดูเรื่องนี้ครั้งแรก ตอนอยู่ศาลายา กับเมทๆที่น่ารัก จำได้ว่า ตั๊กยืมแผ่นมาจากเพื่อน และมันเป็นภาษาเกาหลี T.T แต่เราก็อินไปกับมัน.. นั่งไล่นับกันเลยล่ะ เพื่อนผู้ชายของใครเลือดกรุ๊ปบี ฮ่าๆ ใครจะไปรู้ล่ะว่า สี่ปีผ่านไปชั้นต้องมานั่งร้องไห้เพราะหนังเรื่องนี้ ไม่ใช่ว่าตรงกับชีวิตจริงอะไรหรอกนะ XD แค่หนังมันจี๊ดดด ><" จนทำให้ซึ้งแล้วน้ำตาไหลออกมาได้หมด เหมือนได้ล้างใจ ล้างจนสะอาดเลย :) (รายละเอียดเกี่ยวกับ My boyfriend is type-B ) เพิ่งนึกได้ว่า เราก็เป็นสาว type-B นี่นา 55+ 12月21日 Waiting for X'masอีกแล้ว... ฉันมาทำอะไรที่นี่ ช่วงสอบเนี่ย -*- ปี 4 เรียนหนักมากเลยอ่า แถมยังต้องตัดสินใจอะไรหลายๆ เรื่อง ทั้งเรื่องวิชาเลือกที่จะเรียนในปี 5 .. ว่า เราจะเรียนสายไหน สับสน เพราะมันต้องคิดหลายมิติมาก เนื่องจากเราไม่ใช่พวกตามกระแส เห็นเขาเลือกกัน ก็เลือกบ้าง .. นั่นไม่ใช่กูล่ะ ยังพอมีเวลาศึกษาแนวทางการเรียนอ่านะ ต้องคิดด้วยว่า เรียนแล้วจะทำงานอะไร หรือเรียนอะไร (ซึ่งมันอาจไม่ใช่เรียนต่อทางเภสัชหรอก เอิ๊กๆ) แต่ทั้งหมด.. จะขึ้นกับความพอใจของเรานี่แหละ อิอิ เรื่องแหล่งฝึกงานช่วงซัมเมอร์ ที่เราเองคิดว่า ตัวเองโชคดีจังที่ไม่ต้องแย่งกับใคร หลายคน คงอยากไปกับเพื่อนสนิทตัวเอง ถือโอกาสไปเที่ยว .. บางคนก็ไปกับแฟน (<-- อันนี้น่าจะคิดสั้นไปนิดนึง - -" ) เราเลือกที่จะไปคนเดียว.. เพราะว่า ไม่อยากมีคนเอาอดีตที่คณะไปตัดสินเราในแหล่งฝึกงาน ในเมื่อหลายคนยังไม่ยอมให้โอกาสเราเปลี่ยนตัวเอง เราก็สร้างโอกาสให้ตัวเอง มันอาจจะเหงา หรือเสี่ยงจะที่โชว์โง่ เหอๆ ไม่กลัวล่ะ ขนาดแหล่งฝึกแรก ร้านยาที่จันทบุรี ยังโลกกลมได้ฝึกที่เดียวกับเพื่อนสมัยค่ายฟิสิกส์โอฯ เลย แล้วไปสุพรรณ.. ก็ตั้งใจเลือกแล้วว่า อยากไป รพ.ชุมชน ถึงมันจะดูไม่มีที่เที่ยว (เหตุผลที่คนไม่เลือกกัน) .. แต่ กูไปฝึกงานโว้ยยย!! เอาเป็นว่า จะเป็นที่ไหน นั่นก็ประสบการณ์ใหม่ทั้งนั้นอ่า ^^ เรื่องโปรเจค .. งืมๆ แอบเสียความรู้สึกกับเรื่องนี้ไปหลายๆ ครั้ง .. กับพฤติกรรมของคนใกล้ตัวของตัวเอง มันก็.. พูดยากนะ แต่มันก็ รับยาก เหมือนกัน ส่วนคู่ของเราตอนนี้ ก็คงจะเป็นพี่โครงการอ่าแหละ ไม่มองหรอกว่า เค้าเกรดไม่ดี (เพราะกูก็ไม่ใช่ว่าดี) แต่คิดแล้ว ถ้าอยากทำเรื่องเดียวกัน แล้วก็คุยกันง่าย ก็ไม่น่าจะมีปัญหาอ่า รออาจารย์พิจารณาล่ะกัน อิอิ เรื่องของน้องชาย .. น้องชายกำลังขึ้น ม.ปลาย ล่ะ ตอนแรกที่เค้าจะส่งมิกไปสิงคโปร์ ยอมรับว่า ไม่เห็นด้วยเลย เพราะรู้สึกว่า อยากให้น้องภูมิใจกับตัวเองเยอะๆ ไม่อยากให้ตามเพื่อน เมื่อวานนี้ น้องสอบ สาธิต ม.บูรพา .. ก็เห็นมันบอกว่า ทำได้ ก็ดีใจอ่านะ รู้แหละว่า น้องชายตัวเองค่อนข้างฉลาด ถ้าตั้งใจและมีสมาธิ (แต่มันก็.. ไม่ค่อยมีสมาธิไง น่าเตะจริงๆ) แม่บอกเหมือนว่า มิกจะอยากมาเรียน กทม. แหละ ก็ดีนะ.. อยากดูแลน้องชายกับมือตัวเอง แล้วก็มันจะได้ฝึกการอยู่ในสังคมให้มากขึ้นด้วย (หลังจากที่แอบรู้สึกผิดนิดๆ ช่วงที่น้องสาวเรียนม.ปลาย แล้วไม่ค่อยได้มีเวลาดูแลเท่าไหร่) เพราะไอ้ตัวเรานี่ สมัยเรียนชลหญิง ก็มาอยู่แบบไม่มีใครประคับประคอง .. ป้าค่อนข้างให้คิดเองเสียส่วนใหญ่ เจอคนหลากหลายรูปแบบมาก สู้ยิบตา และก็เอาตัวรอดมาได้ แบบแฮปปี้ๆ ^^ ขอให้มันสอบได้ที่ที่มันตั้งใจล่ะกัน พี่สาวเป็นกำลังใจให้จ้าา ^_^ เรื่อง งานต่างประเทศ แอบรู้สึกว่า ตัวเองเริ่ม..เอ่อ ขี้เกียจ และใจนึง ก็อยากให้องค์กรของไทยเอง ตื่นตัวด้วยตัวเองบ้าง .. ไม่ใช่ active จากการถูกฝากด่า เหอๆ รอดูก่อนแล้วกันว่า น้องๆ ปีหน้าจะเป็นยังไง แล้วก็คงตัดสินใจช่วงเดือนมกราคมแหละว่า เรายังอยากไปปีนังหรือบาหลี เพื่อทำงานจริงๆ หรือเปล่า และที่สำคัญ... เรายังแน่ใจอยู่มั้ยว่า พร้อมแล้วที่จะทำงานตรงนั้น ใจนึง คนทางนั้น ทำให้เราค่อนข้างมั่นใจนะว่า เค้าพร้อมจะต้อนรับเรา อีกใจนึง .. ก็อยากฝึกภาษา แล้วก็ให้เวลากับการเรียนให้เต็มที่ แต่ไม่ว่ายังไง เราก็รู้สึกว่า มันมีความสุขกับงานตรงนั้นอ่านะ เรื่อง คนรอบตัว จริงๆ ควรทำใจได้ตั้งนานล่ะว่า จะสังคมไหนๆ คนมันจะหลากหลายแค่ไหน ก็ pattern เดิมๆ นั่นแหละ คนสมบูรณ์แบบไม่มีหรอก ก็ต้องมีข้อดีข้อเสียคละๆกันไป มันขึ้นอยู่กับว่า เรารับได้ไม่ได้ มากกว่า เขาดีหรือไม่ดี ตอนนี้ เริ่มรู้สึกเหนื่อยที่จะพยายามรับได้ในสิ่งที่ไม่ดีของคนอื่น แต่คงไม่หัก.. เพราะมันก็ยังไม่ได้เลวร้ายอะไรขนาดที่จะต้อง fade ตัวเอง ให้หายไป อยากให้รับรู้บ้างว่า เพื่อนกับคนรู้จัก วัดได้จากพฤติกรรมที่พวกเขาทำ อย่ามาอ้างว่ารู้จักเราดีพอ ทั้งที่ไอ้ที่บอกว่ารู้จัก ก็ฟังมาจากคนอื่น อย่ามาเรียกร้องขอความเห็นใจ ถ้าไม่เคยให้ความเห็นใจคนอื่น และอย่ามา fake ใส่กันไปวันๆ ว่าเป็นเพื่อน ถ้าไม่ได้รู้สึกจริงๆ ว่าเป็นเพื่อนกัน เหอะๆๆๆ ตอนนี้ สงสัยอย่างนึง กับคนๆนึง ถ้าสิ่งที่เขาทำในตอนนั้น เค้ามาอยู่กับเราเพื่อแค่ให้ตัวเองได้อยู่ห่างจากคนอีกคน จริง เราคงมั่นใจได้แล้วล่ะว่า เราคิดถูกแล้วที่ตัดสินใจแบบนี้ และในความจริง ความรู้สึกมันก็ไม่ได้ข้ามไปไหน .. มันเป็นแค่อารมณ์นั้น เหมือนที่เขียนสเปซเมื่อสองปีก่อนอ่าแหละ เราเป็นคนที่โชคดีที่สุดในโลกเลย อิอิ (แต่ก็แอบสงสาร คนที่โชคร้ายทั้งหลายอ่านะ หุหุ) รอคอยคริสต์มาสครับ ปีนี้ เพราะมันคือวันสอบวันสุดท้าย ปีนี้ กลับมาเป็นคริสต์มาสที่อยู่คนเดียว ไม่มีอะไรพิเศษให้ต้องนึกถึง.. มันก็แอบเคว้งนิดๆ อ่านะ แต่เอาเถอะ.. เชื่อมั่นในการตัดสินใจของตัวเองหน่อย มีคนหลายคน ยังรอความคิดถึงจากเรา ไม่มีประโยชน์ที่จะต้องไปนึกถึงคนที่ไม่มีเราอยู่ในความคิด เนอะๆ อ่านหนังสือกันเถอะ (เฮ้ออ.. ทำไมอ่านแล้วมันไม่ลดลงเลยว่ะเนี่ย -*- ) 10月13日 ปัดหยากไย่..กลัว space จะน้อยใจ เหอๆ มาเขียนอะไรสักหน่อยดีกว่า.. จริงๆ ไม่ได้ทิ้งนะ เข้ามาอ่านทุกวัน เข้าก่อน hi5 กับ facebook ด้วยนะ แต่ ไม่ค่อยมีใครอัพสเปซอ่ะ เลยไม่รู้จะอ่านของใคร และเขียนอะไรดี ...... -*- hi5 เขียน แล้วก็ค้างไว้ .. edit เป็นอารมณ์ แล้วก็เม้นคนรู้จัก ไปวันๆ facebook เล่น fluff ทุกวัน 555+ แพนด้าน่ารัก ชื่อ chyme ^^ มีคนมา pet มา feed ตลอด จะอ้วนตายแล้วเนี่ย - -" แล้วก็ตามติดความเคลื่อนไหว วงการ IPSF เหอๆ เมื่อวาน ฟัก เพื่อนค่ายชีววิทยาโอลิมปิก แต่เรียนจบวิดยาคอม -*- แนะนำให้รู้จัก twitter ... น่าสนใจดี แต่ท่าทางจะล่มบ่อย เห็นแต่ละคน update กันเป็นวินาที ... -_+" เดี๋ยวค่อยลองละกัน กลับจากค่ายอ่ะ พรุ่งนี้ หกโมงเช้า เพื่อนๆ น้องๆ เภสัชมหิดล จะออกเดินทางไปอุบลแล้ว เหมือนทุกคนจะตกใจเนอะ ที่เราไม่ไปงานนี้ เรายังรัก สนภท. เหมือนเดิมแหละนะ แค่ว่า..ตอนนี้ขอรักตัวเองแปบนึง แฮะๆ เดี๋ยวส่งกำลังใจไปแทนจ้าา..^__^ (เหตุผลที่ไม่ไป แบบข้างๆคูๆ คือ ประธานโครงการไม่ใช่ตระกูลแพนด้า .. ไม่ต้องดูแล ^^) แล้วปีนี้โชคดี ได้รับโอกาสให้เข้าร่วมค่าย YWC ครั้งที่ 6 ของสมาคมผู้ดูแลเว็บไทย ติดสาขา web content อ่านะ .. มันดูใกล้เคียงกับเราที่สุดล่ะ เหอๆ (คือ.. แค่ นศภ. โผล่เข้ารอบสัมภาษณ์ไปได้นี่ ก็น่าประหลาดใจพอล่ะอ่ะ) รู้ตัวเองว่า ความสามารถอาจจะมีไม่มากเท่าคนอื่นๆ แต่.. เรื่องดื้อด้าน ดันทุรัง และพยายามนี่ ก็ไม่คิดว่า น้อยกว่าใครเหมือนกันอ่า เหอะๆ จะไปพิสูจน์คำพูดที่ว่า from here, you can go everywhere นศภ.ทำอะไรได้มากกว่าที่คุณคิด .. เยอะ ^^ แต่ว่า.. เช้าวันที่ 20 เปิดเทอม 2 เทอมนี้จะได้เรียน ยาฉีด และขึ้นวอร์ด ที่ศิริราช แล้ว จะต้องใส่กาวน์สั้นจริงๆแล้ว ... โอ้วว.. ได้เวลาจริงจังกับชีวิตแล้วสิ! 9月16日 คนที่คิดถึง .. ทำไมกำลังจะสอบ เก้าโมงเช้า!! และต้องไปถึงคณะก่อนแปดโมง เพื่อเตรียมเครื่องแก้ว และให้เพื่อนติวอีกรอบ แล้วชั้นมาทำอะไรบนที่แห่งนี้ ณ เวลานี้ เนี่ย .. งุงิ เพิ่งจบคาลาไมน์อ่านะ อู้ยย.. 90 นาที สำหรับเขียนรายงานและทำยาเตรียม ภาวนาให้มันออกตำรับตามที่จะนั่งเขียนๆๆ นี้ (แปลว่า.. จะไม่นอนนะคับ แค่งีบนิดๆ ล่ะกัน) --------------------------------- เดือนกันยายน.. ตั้งแต่ปี 1 เป็นต้นมา เสมือนเป็นฝันร้ายมาตลอดทุกปีกับวันที่ 20 กันยา คำพูดที่ได้ยินในวันนั้น มันดังก้องอยู่เสมอ .. เหมือนต้องการเตือนใจให้ระวัง (แต่.. เรา ก็พลาดไปล่ะ เหอๆ) ปีนี้ จะเป็นปีแรกที่เป็นปกติ .. เพราะเราได้กลับไปยืนตรงที่เดิมของเราแล้ว อิอิ ใช่ว่าจะสมหวังนะ มันเป็นที่เดิมที่เราเริ่มต้นกัน และมันก็จะหยุดอยู่ที่หน้าตึก.. ตรงนั้นตลอดกาล ^^ มันเป็นสถานภาพที่เรารอคอยมานาน .. และเมื่อได้รับสิทธิ์นี้อีกครั้ง ก็เป็นอะไรที่น่ายินดีเหลือเกิน~ แต่.. กับ บางคน ไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นระหว่างเรา ที่ทำให้เราไม่พูดกันจนตอนนี้ จะว่าอึดอัด ก็ใช่ .. จะว่าสบายใจ ก็ใช่อีก ไม่พูดกัน อาจจะดีกว่า พูดแล้วทะเลาะกัน .. เฮ้ออ ถ้าเลือกได้จริงๆ .. ก็อยากให้พูดกันเหมือนเดิมอ่านะ แล้วเราก็พยายามแล้วด้วย ที่จะคุยเหมือนเดิม .. แต่เอาจริงๆ เธอก็ไม่พูดด้วย เราก็จนปัญญาจริงๆ แล้วอ่า ทำแบบนี้ จะให้เชื่อเหรอว่า ไม่ได้โกรธอะไรเรา เอาเถอะ.. บางที สิ่งอื่น คนอื่น มันอาจจะสำคัญกว่า คนเคยรู้จักคนนี้ ล่ะมั้ง และ.. กับ อีกคนเหมือนกัน จริงๆ ไม่อยากจะเชื่อสนิทใจ กับอะไรที่คนอื่นชอบบอกว่า ฟ้าลิขิตมาแล้ว หรอกนะ แต่นึกทบทวนไปมา .. เอิ่มม.. ไม่ใช่ก็ใกล้เคียง มากมายหลายประการ ง่ะ.. ไม่อยากให้เป็นแบบนี้ ไม่ชอบอะไรแบบนี้ ขอแบบอื่นได้มั้ยอ่า ไม่อยากกลืนน้ำลายตัวเองด้วย (แต่ถ้ามันใช่จริงๆ ... บวชดีกว่าา T^T) แล้วก็.. คนคนนึง บางที เราควรยอมรับพฤติกรรมและจิตใต้สำนึกของเราบ้างล่ะมั้ง ว่า มันพิเศษ บอกไม่ถูกว่า มันพิเศษแบบไหน .. และเราก็รู้ว่า เขาก็รู้แหละว่า มันพิเศษ แต่แบบนี้ มันก็ดีอยู่แล้วนะ .. ไม่มากไม่น้อย กำลังพอดี ถ้าไม่นับพ่อ แม่ น้อง แล้ว ... ตราบใดที่ยังไม่มีแฟน ก็คงเป็น คนนี้แหละที่เราไม่อยากให้จากเราไปเลย น่าเสียดาย.. (หรือน่ายินดีกันแน่หว่า เอิ๊กๆ) ที่เราไม่ได้เป็นอะไรกัน 555+ (สงสัย.. หลายคนอาจจะเดาถูกว่า อันนี้หมายถึงใคร เหอๆ) คนนี้.. เวลานี้ ไม่พูดถึงก็คงไม่ได้ เพื่อนแท้ที่รู้จักและรู้ทันกันมาเกือบจะ 12 ปีแล้ว .. โหะๆ ทุกวันนี้ นึกถึงวันแรกที่เราเจอกัน .. นึกถึงจดหมายที่เขียนถึงกันยาวๆ แล้ว .. อดขำไม่ได้ว่ะ ดีใจมากมาย ที่เราเป็นเพื่อนกันจนทุกวันนี้ ทั้งที่ มัธยม ก็เรียนห่างกัน มหาลัยก็ยังโคตรห่างกัน แต่เหมือนไม่เคยจะห่างกันเลยเนอะ ^^ ชั้นยังด่าแก และแกก็ยังบ่นชั้น .. ชั้นเครียด แกก็หาเรื่องทำให้ชั้นสบายใจได้ตลอด ขอบคุณเหลือเกิน .. ขอบคุณจริงๆ (แกๆ ปลาตะเพียนที่ชั้นให้แกยังอยู่มั้ยอ่าาา >,< ) และ คนสุดท้าย.. สำคัญที่สุดในโลก คนที่ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ไม่เคยจะหนีเราไปไหน ช่วงสอบ ช่วงวิกฤต ช่วงมีปัญหา จะเรื่องอะไร ... ก็อยู่เป็นกำลังใจให้ตลอด "พ่อ" นั่นเอง ^^ รักพ่อที่สุดในโลกเลยยย... (รักแม่ที่สุดเหมือนกัน.. รักมิว รักมิกด้วย ^__^) 8月22日 คืนชีพหายหน้าไปสองอาทิตย์.. เกือบตายจริงๆล่ะ
เล่นป่วยซะไข้สูงปี๊ดด เมื่ออาทิตย์ก่อน .. Ibuprofen ยังเอาไม่อยู่ เลยอ่ะ เสาร์อาทิตย์ ก็ไปรับน้อง ที่ บ้านแก่นเสม็ด (แอบเซ็งตรง 800 บาท ไปไม่ได้ไกลจากบ้านเลยง่ะ -*- ) กลับมาเจอะฝนตก ก็ไข้กลับได้อีก คนเราหนอ.. สุขภาพกายมันจะแย่ไปถึงไหน คับพี่น้อง~ ความประทับใจ สานสายใย'51
- การแต่งตัวโดยใช้ผ้าคาดผมเป็นครั้งแรกในชีวิต!!!!
แถมอยู่โซนสีชมพู (อีกแล้ว) .. เสื้อผ้าก็ชมพู๊..ชมพู ซึ่งเป็นสีที่เรานี้มิได้ปรีดากับมันเลย T_T แต่เหมือนมันจะเป็นของแปลก (มั้ง!) ทำไมมองเราด้วยสายตาอย่างนั้นกันหว่า? (เหอะๆ ท้ายที่สุด ก็แหกปากด่าในซุ้มโซนอยู่ดีน่ะแหละ ลุคผู้หญิงในตัวมีได้ไม่ถึงครึ่งวัน) - การแสดงของแต่ละชั้นปี
น้องปีหนึ่ง มาแนวเดอะมิวสิเคิล ตัวพระตัวนางร้องสดกันเอง .. เสียงเค้าดีจริงๆ น้องปีสอง ปักกิ่งเกมส์ยังอายเลยเหอะ เจอทีมนักกีฬาเภสัชไทย (ปังปอนด์ พี่เทคคนนี้ ยังทำใจรับไม่ได้ กับโจงกระเบนเขียวสะท้อนแสงที่แกใส่ขึ้นชก *_* ) น้องปีสาม ครั้งนี้ดราม่าโคตรๆ คาวีหลุดมาจากจอ (เห็นด้วยกะนนนี่.. น้องหนุ่ยไม่หล่อ แต่หล่อมากก.. เอิ๊กๆ) น้องโม (เตรียมฯ) ก็ยังคง.. เอิ่ม.. แบบ.. เอาเป็นว่า ปีหน้า โกอินเตอร์กันเลย ดีมะๆ ปีสี่ .. 9 นางฟ้า ทุ่มทุนสร้างขนาดนั้น จะไม่ให้อลังการคงเป็นไปไม่ได้ เนอะๆ ^^ พี่ปีห้า เค้าไว้ลาย.. มากมายหลายอย่างในหนึ่งชั่วโมง ถ้าเล่าหมดท่าทางจะสามวันไม่จบอ่า :) - บายศรี.. ปลื้มตรงได้คุยกะน้องหลายๆ คน
ปีนี้ ก็ปีสี่แล้ว เกือบจะแก่สุด เลยมีอะไรพูดได้เยอะขึ้น มีให้พี่ปีห้า กะพี่บัณฑิตผูกบ้าง.. แต่บรรยากาศมันไม่ค่อยเป็นใจให้เดินตามหาพี่ๆ เท่าไหร่ เหอะๆ - เช้า.. ตื่นมาซุ้มชั้นปี .... มันส์ไอ้ตรง สันทนาการกันเองนี่แหละ
oxford spirit ลืมแก่กันไปเลย เหอๆ - ขากลับ .. ยกแรก นั่งตรงประตู เพราะไม่มีที่นั่ง ... อยากมีความลำบากกะชีวิตบ้าง
ยกสอง .. หลังรถเริ่มตื่น โจรเริ่มอาละวาด ฆ่าคนตายทั้งบาง ตำรวจถูกเก็บไว้มากก (เปล่า..~ กูไม่ได้เล่น .. กลัวเล่นล่ะเพื่อนจะรู้ความจริง เอิ๊กๆ) ความประทับใจ ของวันนี้
- ร้ากก ชนิภา ที่สุดในโลกเลยย .. ชอบคนปลอบใจแบบนี้ อิอิ - แต่เราไม่ทำตามคำแนะนำของนุชนะ วันนี้เราไปดูหนังมาแหละ - สืบเนื่องจาก HP ให้บัตรฟรีเรามา 2 ใบ .. แต่ชวนใครก็ไม่มีว่าง เราจึงไปดูคนเดียว (อันที่จริง มันเป็นเรื่องปกติไปแล้วล่ะ ไอ้ไปไหนๆ คนเดียวเนี่ย) ตอนแรก กลัวนิดๆ เพราะไม่เคยเข้าโรงหนังคนเดียว (เอาแค่ เข้าโรงหนังกะเพื่อน ก็ไม่ค่อยไปอยู่แล้วอ่านะ) - Death Race เป็นหนังดีที่ถือว่า คุ้มมากอ่ะ ที่ได้ไปดู หุหุ ใครจะว่ามันโหดเลือดสาดอย่างไร ไม่สน .. effect มันดีมากก ตื่นตา อลังการ เนื้อเรื่อง ก็ถ้าคิดตามดีๆ ก็มีข้อคิดไม่น้อยเลยล่ะ ^____^ เป็นข้อคิดในการอยู่ร่วมกับคนอื่น เหอๆ สำคัญคือ .. มีชายหนุ่มหน้าตาดี มาคนเดียวเหมือนกันมานั่งข้างๆ ด้วยล่ะ หุหุ ^^ - ได้รองเท้าใหม่ สีเงิน ... นี่เป็นครั้งแรกที่ซื้อรองเท้า ด้วยตัวเอง เอิ๊กกๆ - กลับมาถึงหอ .. น้องชายคือ ผู้โชคร้ายรายแรกที่ต้องมารับฟังสปอยล์หนัง 555 - ต่อด้วย พี่จง .. ทำให้น้องมีน อยากไปดูดวง อีกล่ะนะ >.< - สุดท้าย ... ไอ้ก๊อฟบอก จะร้องเพลงเฉลียงให้ฟัง ถ้ามีเกะร้านไหนมีเพลงนี้ เอิ๊กกๆ ชื่อเพลง "เก็บใจ" .. บังเอิญเล่าชีวิตตอนนี้ให้มันฟัง แล้วมันบอกว่า คล้ายกับเพลงนี้อ่า ท้ายสุด .. (ยังจะมีอีก) เห็นเมลล์งานจาก IPSF, และเมลล์งานจากพี่โก้
เริ่มสัมผัสถึงความวุ่นวายที่จะเกิดขึ้นในชีวิตอีกครั้ง... แต่ สิ่งเหล่านี้ เราเลือกและตัดสินใจเอง
เราจะต้องทำให้ทุกอย่างในชีวิต พอดีลงตัวให้ได้ ว่าไป ... ควรมีที่ไว้ใน "คนรู้ใจ" ด้วยใช่มะ กลัวว่าที่มันยังไม่มีเข้ามัน จะเป็นเพราะเราไม่มีที่ให้เค้ายืนอ่า ^____^ 6月25日 walkingพรุ่งนี้แล้วสินะ..
ก้าวที่สอง ของการเดินทาง กำลังจะเริ่มขึ้น.. อย่างหวั่นๆ ไม่มั่นคงเท่าไหร่ (Status เปลี่ยนไปแล้ว) แต่ก็มั่นใจอ่ะว่า เราจะผ่านมันไปได้ด้วยดี ดังเช่นปีที่แล้วที่เราก็ผ่านมันมาได้ .. เนอะ ^^ ไม่ขอเล่ามาก.. เพราะไม่มีเวลา เหอๆ
อยากขอบคุณ.. ท่านพ่อ พี่ต้น พี่เหม่ง พี่จง พี่กะทิ กอล์ฟ และพี่แบงค์ ที่ทำให้อารมณ์ดี ณ ตอนนี้ อิอิ
คำตอบ.. คิดว่า ทุกคนรู้อยู่แล้วแหละว่า เราจะเลือกอะไร
จงกระทำตามปฏิญาณที่เคยให้ไว้กับตนเอง .. และแน่นอนที่สุด
"If something can go wrong, it will." ปล. คนที่รู้จักและรู้ใจเรามากที่สุด นอกจากตัวเราเอง ก็ต้องเป็นคนที่ตามใจของเราทันสินะ ^^ 6月12日 Trying when I am boredCome back again!! (I don't know why I always think of this place when I feel not good :p ) To be a 4th-year Thai pharmacy student is not easy, especially this year 2008 for 7th APPS, Asia-Pacific Pharmaceutical Symposium, will be held in Thailand. I serve as Secretary-General who is responsible for certifying all documents which have the ChP signature, keep all information about each progress of preparation, and the last important! Give more active for staffs and chairperson .. haha. I'm also in charge of fielding any things happened on APPS website and e-mail. You can't think how hard to check 10 e-mails everyday! and digest all participants' information in easy-to-use form. About APPS Website, Thank you for P'Big - web developer .. who help me make my imagine come true. Thanks again for Chak - ChP.. although I am bored from your behavior sometime, you are always my good buddy for every job ;) I have to thank my sister the most .. for 'COMET' - her laptop that she allowed me to borrow for using in APPS preparation. This weekend, the final meeting will be happened at Khonkaen. It's first time to visit there as RC so that I hope for peaceful .. :) Someone told me 'For every action, there is an equal and opposite criticism'. I agree with him. Last but not the lastest, Today is Golf's birthday. Wish you always happy, healthy, lucky in your life. Don't too serious about moderator training .. I believe you can do it! ;) Looking forward to seeing you come back to Thailand, daddy :P Finally Thank you for Mother's morning call .. it's 7:25am now My routine have to begin again Hope the X-ray result is ok ... yo! Let's go to see the doctor! 5月25日 back to school ... four timesพรุ่งนี้เปิดเทอมแล้วว จะกลายเป็นปี 4 แล้วเหรอเนี่ย... เวลาผ่านไปเร็วจังเนอะ ปีนี้เป็็นครั้งแรก ที่ไม่ไป join กิจกรรมรับน้องอารายเลย แม้แต่ แรกพบ สนภท. เข้าประชุม ก็มิได้สนใจฟัง เพราะมีเรื่องอื่นต้องสนใจมากกว่า ..!! "สุขภาพ" "เกรด" "จิตใจ" และ "APPS" นั่นเอง ... ... สุขภาพดีขึ้นแล้วแหละ รู้สึกได้ว่า ทำงานบ้าบอขนาดนี้ แต่ป่วยไม่เยอะเท่าไหร่ อิอิ (ไม่เถียงค้าบบว่า ไม่ป่วย .. ป่วยไม่บ่อยไง) ตอนนี้ มีคนชวนไปเดินเล่นสวนลุมพินีล่ะ ^^ เพิ่งรู้อ่ะว่ามันไม่ได้ไกลมาก (แค่รถติด เหอๆ) หาเวลาว่างไปวิ่งกันดีกว่า แล้วก็ เจอสระว่ายน้ำแล้ว นานๆไปว่ายที ก็น่าจะดี เนอะ แต่นะ .. แกมีเวลาว่างกับเค้าด้วยเหรอ..!! ส่วนเกรด .. ไปเรียนซัมเมอร์ของ สาธารณสุขมา สนุกดีอ่ะ อาจจะเพราะวิชาที่เรียนเป็นอะไรที่เราชอบด้วยมั้ง แต่ การบ้าน นี่ มหาโหดจริงๆ .. แล้วไอ้เราก็บ้าพลัง ทำสองคืนเสร็จ 6 เรื่อง รวม เค้าโครงวิจัยอีกเรื่องนึง ... เล่นเอาเครื่องปริ๊นต์หมึกหมดไปเลยย เหอๆ แล้วเทอมนี้ งานเยอะก็จริง แ่ต่ชั้นต้องจัดการเรื่องเรียนให้ได้ด้วย! PartnerLab ที่รักทุกคน ช่วยเราด้วยน้าาา ... please (>,<) ส่วนสภาพจิตใจ .. ตอนนี้ดีขึ้นบ้างแล้ว ถ้าเค้าอยากจะ represent ตัวเองนัก ก็ปล่อยเค้าไป ... อย่าไปสนใจ หมาน่ะ เวลามันมาเรียกร้องความสนใจ พอไม่มีคนมอง มันก็หมดสนุก แล้วก็เดินหนีไปเองแหละ หึหึ ช่วงนี้ โลกร้อนมั้งนะ หมาเลยเป็นบ้า เอิ๊กๆ นี่ก็จัดการหลายๆ สิ่ง หลายๆ อย่าง เก็บมันทิ้งไปบ้าง ซื้อไอ้โน่นไอ้นี่มาเพิ่มเติม มีแผนว่า จะไปเปลี่ยนชื่อด้วยแหละ ได้ชื่อมาแล้ว กำลังเลือกอยู่อ่า เหอะๆ มีตัวอย่างจากน้องชาย ที่เปลี่ยนชื่อแล้ว ยังกะพลิกฝ่ามือเลยอ่ะ ไหนๆ มีคนทัก ก็เปลี่ยนมั่งดีกว่า หุหุ สุดท้ายกับ APPS อาจจะเป็นเรื่องเดียวเลยมั้งที่อยู่ในสมอง แทบจะตลอดเวลาอ่ะ เหอๆ ทำไงได้ ก็ดันเป็น Secretary General .. มันก็ไม่ต่างไรกับเลขารวมร่างกับรองประธาน เพราะ่ต้องมีข้อมูลมาอยู่ที่เรา (แต่ทำไม ต้องถือเป็นที่สุด ที่เราด้วยว่ะ) ล่ะยังจาควบ website coordinator อีก เหอะๆ ทั้งออกแบบ บงการ ควบคุม .. โอ้ย.. ทุกวิถีทางที่จะให้ได้มาซึ่งข้อมูลแก่ประชาชนชาวโลก (แค่เลขา ก็แค่ได้รับ แต่นี่เว็ป ต้องส่งต่อด้วย) ไหนจาเฝ้าระวังอีเมลอีก.. ที่ไม่รู้ว่า จะถูกโจมตีเมื่อไหร่ วันนึง เช็คเมล 10 ตู้อ่ะ ... ไม่อยากเชื่อเหมือนกันว่าทำไปได้ยังไง เหอๆ เดี๋ยวนี้ skill ภาษาเขียน เลยพัฒนาขึ้นเล็กน้อย แต่เราก็ยังไปลงเรียน เกี่ยวกับ การเขียนอยู่ดีอ่านะ .. มันจะได้ใช้ได้ทำจริง อย่างต่อเนื่องอ่ะ อนาคต ยังไงก็ต้องใช้ จริงมะ ^^ กลับไปสู่โลกแห่งความวุ่นวายกันเถอะ~ 3月2日 HBD myselfวันเกิดปีนี้ ไม่เหมือนทุกปี เพราะได้อยู่บ้าน โหะๆ ขออธิบาย คือ ปกติวันนี้ มันจะต้องติดสอบ ไม่ก็เป็นวันถัดจากวันสุดท้ายของวันสอบทุกที แล้วไม่ได้อยู่บ้านอ่า ปีนี้มีวันที่ 29 กุมภา .. เลยกลับมาได้ เย้! แต่เป็นวันเกิดที่ทำแต่งานจริงๆ สอบเสร็จนี่ ลุยงานนหนักไปป่าวว่ะเนี่ยกรู ดึกทุกคืน แม้แต่ขณะนี้ เหอๆ นอนไม่ต่างจากช่วงสอบเลยย ไม่รู้สึกถึงคำว่า ปิดเทอม สงสัยคงเป็นอย่างที่ไปอ่านดูดวงมา ปีนี้งานจะรุ่งมากก เรียนจะดีขึ้น อารายก็ดี .. แต่! แต่อีกแระ .. มันบอก แต่ความรักนี่ยังไม่ลงตัว ไกลกัน แล้วต้องเป็นคนดัง ไม่งั้นไม่ใช่ ไอ้กรูก็ เอิ่มม..ผิดคอนเซ็ปอ่า ช้านนไม่ชอบ best-seller เอาเหอะ .. ขีดกันเองดีกว่า อย่าไปเอาไรกะมันมาก ..
..
ขอบคุณเยอะแยะมากมาย หลายคนบนโลก สำหรับวันเกิดปีนี้
ดีใจ ที่แบบ John จำวันเกิดเราได้ แล้วมา HBD ล่วงหน้าไว้ เพราะวันเกิดเรา เค้าไม่ได้อยู่กะคอม
ไม่แปลกใจล่ะ ทำไม Mary ร้ากกกมากมาย~ Jennie ที่ไต้หวัน กับ Anca ที่โรมาเนีย แล้วก็ P'May ที่ญี่ปุ่นด้วย (นี่ถ้าช้านนไม่ไปโรมาเนีย เค้าจาโกดชั้นมั้ยอ่า - - ) แล้วก็ ป๊ะป๋าก๊อฟ แบบว่า ตอนนี้ที่อังกฤษยังไม่เที่ยงคืน
เราชอบว่ะประโยคนี้ ^__^ ไม่ว่าแกจะให้อะไร Remind แต่แกจำวันเกิดเราได้ด้วยย โอ้ยยย ควรดีใจอย่างที่สุด จริงมั้ยย เหอะๆ ทางโทรสับ คนแรก ก็พี่กะทิ ศิลปากร มาพร้อมความช็อกกับเมลที่ส่งไปให้ต่างชาติ ตึงง ง .. ไม่เป็นไร ตอนนี้ทุกอย่างเคลียร์ในระดับนึงล่ะ คนสุดท้ายย พี่ปิง จุฬา แบบว่าเล่นข้ามไปวันเลย เหอๆ พี่เลี้ยงตอนเด็กๆ โทรมาด้วยย พี่เค้าโทรมาทุกปี ดีใจๆๆ ส่วน sms ก็มาเรื่อยๆ Ch-gang ยังครบทุกคน ส่วนทาง hi5 โอ้วว ล้นหลามอ่า ตะกี้ เพิ่งเม้นกลับให้เสร็จ เกือบร้อยคนน ขอบคุณอย่างรุนแรงค่า~ ประทับใจสุดๆ กับเม้นของ สลิลที่รัก กระต่ายน่ารักมากมาย น่ารักไม่ไหวแร้ววว~ ทาง msn .. เยอะเลยยยเหมือนกันน คนแรกก็น้องโม อูบู้ .. เหอๆ มาแบบรู้ทันว่า พี่คิดไรซะด้วย ขอให้เราดีกะแฟนไวๆ ล่ะกันจ้า
ประทับใจมาก กะเพื่อนค่าย bio ที่ลากมารวมกัน แล้ว Happy birthday เราพร้อมๆกันน สุดๆอ่า กลับบ้านมาเปิดคอม ในหน้าต่างนั้นทุกคนอยู่กันเต็มเลยย แต่แอบเสียใจนิดหน่อย ที่ขาดคนบางคนไป~ ช่างเค้าๆ คนสุดท้ายเป็น แชคกี้ หึหึ .. นึกว่าลืมแล้วนะเนี่ย อุตส่าห์ทำใจ และตั้งใจจะโกดต่อ เหอๆ เอาล่ะ พรุ่งนี้นะ จาเคลียร์งานเวป ส่งไปให้หมด แล้วไปเสม็ด กะแก๊งค์ลูกเหม็นทั้งหลายย กลับมา จะทำงานต่อ แล้วอ่านหนังสือเตรียมตัวฝึกงาน จาลงเรียนเพิ่มด้วยยย ... เอาเข้าไป ชีวิต เพื่อสีสันน และวันข้างหน้า โย่ววว! ปล. แค่นี้ ก็ร้ากกจะตายแร้ววว ~ 1月23日 Care more .. Share moreห่างหายไปนานมากมาย คิดถึงสเปซจังเลย คิดถึงพื้นที่เล็กๆ ที่รองรับความรู้สึกบ้าบอคอแตกของเรามาตั้ง 3 ปีแล้ว ยังจำได้ว่า อันแรก เป็นกลอนเปล่าสั้นๆ เขียนถึงคนคนนึง รู้ว่ามันเศร้ามากก .. เศร้าเกินใจจะอดทน .. .. แต่วันเวลาที่ผ่านไป ทำให้หัวใจเติบใจ เข้มแข็งมากขึ้นแล้วล่ะ ^ ^ ช่วงนี้ มีความสับสนในใจเกิดขึ้นอีกแล้ว สิ่งที่เราทำอยู่นี่ เหมาะสมเพียงใด ... แค่ไหน จะไม่ถามว่า เหมาะสมหรือเปล่าหรอก เพราะรู้ว่า ยังไงมันก็ต้องมีเข้าข้างตัวเองไปบ้าง คำตอบของคำถามนี้ ขึ้นกับความพอใจของเราเองแท้ๆ แต่กลับตอบไม่ได้ ... ไม่สิ ตอบได้อย่างไม่ชัดเจนเ่ท่าไหร่นัก ในเมื่อเรารู้ว่า เราเต็มที่สุดๆ แล้ว คงไม่มีประโยชน์จะมาเสียใจกับมันอีก แต่บังเอิญว่า ความพอใจมักหวั่นไหวไปตามกระแสโลก ตัวชี้วัดมากมายถูกสร้างขึ้นเพื่อกำหนดคุณภาพของทุกสิ่งทุกอย่าง ยอมรับเถอะ! ใจคนเรา ego สูงกันทั้งนั้นแหละ เพียงแต่จะควบคุมตนเองให้แสดงออกอย่างไร ให้มันเกิดผลอย่างที่ต้องการ สิ่งจำเป็นมากๆ คงเป็น "สติ" หากขาดสติ ผลเกิดขึ้นไม่เคยเห็นว่าจะออกมาเป็นคุณ สักนิดเลย .. .. .. วันนี้เหน็ดเหนื่อยกับหลายๆ อย่าง เหนื่อยกาย .. ซึ่งโทษใครไม่ได้ เพราะเราดูแลตัวเองไม่ดีเท่าไหร่จริงๆ เหนื่อยใจ .. ซึ่งจริงๆ ก็โทษใครไม่ได้เหมือนกัน เพราะเราเอามาใส่ใจเองนี่นา การใช้ชีวิต มันคงมีบ้าง .. ที่ต้อง อดทน อดกลั้น หรือ ปล่อยปล่อย มีบ้าง .. ที่ต้องกระตือรือล้น หรือ วางอุเบกขา และมีบ้าง .. ที่ต้อง จริงใจ และ ไม่พูดความจริง พูดจา paradoxically มากเลยกรู .. เหอๆ วันนี้ ก็มีเรื่องดีๆ เกิดขึ้นเหมือนกัน จริงๆ เรียกเรื่องดีๆ คงไม่ได้ เพราะมันออกจางี่เง่าโคตรๆ แล้ว การแก้ไข ก็ง่ายมากๆ ... แค่หันหน้ามาคุยกัน พูดกัน บอกเล่า ความเป็นไป .. ที่เกิดขึ้น อย่างตรงไปตรงมา อะไรๆ ก็จะดีขึ้นเอง สัญญาว่า จะไม่มีเรื่องแบบนี้ เกิดขึ้นอีก ... เขียนติดหน้าจอไว้เลย เหอๆ ปล. เลยยังไม่ได้เล่าเรื่อง ห้าหมอ เลยอ่าา เอาเป็นว่า มันกิจกรรมดีๆ ที่สอนอะไรให้เราได้มากมายเลย เจอ พี่ๆ น้องๆ ที่จะเติบโตและทำงานร่วมกันในการดูแลสุขภาพคนไทย โดยเฉพาะ น้องกุ๊กไก่ เภสัช มข., น้องปอง พยาบาล โคราช, น้องน้ำตาล สาธา หัวเฉียว, น้องเปีย ทันตะ รังสิต, พี่เดียว ทันตะ มธ. และ พี่กอล์์ฟ สาธา มหิดล (ที่ไล่มา อยู่โต๊ะเดียวกัน) brain storm กันหัวเต็มแตก .. เหมือนร้าวนิดๆ เหอๆ แลกเปลี่ยนความคิด หนุกหนานมากอ่า แล้วก็เอาเพลงมาฝาก .. ถ้ายังรักกัน ของโมทย์ จริงๆ โมทย์แต่งเพลงนี้ เพราะนึกถึงแม่ มั้งนะถ้าจำไม่ผิด แต่ โอกาสแบบนี้ มันก็คล้ายๆ กะเพลง (ไม่เห็นเี่กี่ยวเลยย .. แค่มันแวบขึ้นสมองมาอ่ะ) เลยเอามาฝาก 1月9日 work hard yearเข้าสู่ ปีใหม่ได้ เก้าวันแล้ว เป็นปีใหม่ ที่เริ่มต้นด้วยงาน อย่างแท้จริง คิดดู.. countdown เที่ยงคืนกว่าๆ ของวันที่ 1 ยังนั่งคุยกะ Anca อยู่เลยย เหอๆ .. .. ไม่เพียงเท่านั้น ยังกระหน่ำด้วย งานเรียนอันมหาศาล รายงานนี่ ประเดประดังเข้ามาทุกวิชา เรียน lecture 6 ตัว Lab 5 ตัว ... บูรณาการกันเข้าไป วันนี้ เรียน immune รู้เรื่องในคาบ med chem เหอะ .. เหอๆ ช่วงนี้ จะกลายเป็นคนจิตเภท แล้วอ่ะ .. นั่งอ่านนั่งมองข้อมูล haloperidol แล้วก็ยังมี SAR ของ fluroquinolone วิชา med chem ด้วย วันๆ นึง เห็นหน้าจอ มากกว่า เห็นหน้าตัวเองในกระจกอีกอ่ะ public health ก็แบบว่า ยังไม่ได้สัมภาษณ์ผู้ป่วยเรื้อรังเลย อุบายขายโรค ก็ยังไม่ได้อ่าน (แต่เรื่องอ่านอันนี้.. หายห่วง ทุกคนยืนยันว่า มันส์..หยด) ต้องตาม lecture กับ พวก CAI (Lab pharmaco) ด้วย ได้ยินว่า ... เดี๋ยวจะมีงาน micro ตามมาอีก .. .. นี่ยังไม่นับ งานพิเศษเฉพาะกิจอีกนะ เหอๆ เป็นอันว่า แผนหนีไปเที่ยวเชียงใหม่ ก้อต้องพังไป พี่ฝ้าย กะ พี่นุ้ก อดพาน้องมีน เที่ยวเลย แง่งๆ อยากไปเที่ยวง่ะ +++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++ ตอนนี้ ตารางเวลานี่แน่นเอี้ยดด..เลย ไม่ว่าง ยาวไปจน พฤษภาโน่นอ่ะ .. (และไม่แน่ว่า เดี๋ยวก็ได้ไม่ว่างอีก) ต้องทำใจ เพราะทำอะไรมากกว่านี้ไม่ได้ล่ะ จะทำให้เต็มที่แล้วกัน ^__^ สู้! ( กำลังใจดีเว่อร์ๆ เพื่ออนาคตของเรา เนอะ) .. .. วันนี้ เช้าสองคาบแรกไม่ได้เรียน (เซ็งตัวเอง ไข้ขึ้นได้อีก) มาเรียน med chem ... สองคาบได้แค่ penicillin เหลืออีก 4 คาบ จาจบชีทมั้ยคะ อาจารย์? อ.กิตติ้ สอนดีนะ สอนแ้้ล้วเราเข้าใจอ่า แต่วันนี้ อ.เป็นไรมากป่าวว ปล่อยมุขเสี่ยวตลอดเวลา Prodrug นี่ ก้อมุขที่เคยได้ยินแล้ว .. แต่เมื่อ อ.กิตตี้ เป็นคนเล่น เหอๆ ธรรมเนียมเยอรมันดังลั่นห้องเลย (รับไม่ได้จิงๆ) [ คือ ปกติเวลาเลิกคาบอ่ะนะ กล่าวขอบคุณตามธรรมเนียมไทยแล้ว สำหรับวิชานี้ และอาจารย์ท่านนี้ จะต้องมีธรรมเนียมเยอรมัน .. เคาะโต๊ะ ด้วย ] .. .. บ่ายฟังชี้แจง เรื่องฝึกงานของปีสาม ช่วงปิดเทอมอ่ะนะ ชอบสไตล์อาจารย์สุรกิต อ่ะ .. พูดแล้ว คนฟังหนุกดี อาจารย์พูดเรื่องจริงที่น่าเป็นห่วง ด้วยอารมณ์ที่สนุกสนานได้ ฟังแล้วได้คิด .. แต่ไม่ต้องคิดมาก ..... ชอบๆ พูดภาษาไทยแบบสำนวนภาษาอังกฤษ ไทยคำอังกฤษคำ เอ... จริงๆ ไม่ค่อยดีนะ หรือเราเริ่มชินกะภาษาอังกฤษไปล่ะ เหอๆ .. .. .. the Naphthalene มีแผนจะไปเที่ยวเกาะช้างก่อนฝึกงานผลัดแรกแหละ โหะๆ ดีจัง อยากไปเที่ยวกะเพื่อนกลุ่มตัวเองบ้างเหมือนกัน เพราะเหมือนชีวิตช่วงนี้ อยู่กับ partnerlab จนไม่ค่อยได้เจอกันเท่าไหร่ แอบหงุดหงิดอ่ะ .. วันก่อนไอ้มิกซ์ทักว่า ทำไมกินข้าวเย็นคนเดียว ช้านนกินข้าวเย็นคนเดียวมาตั้งนานแล้วได้มะ... มันผิดมากรึไงฟร่ะ~ คนโสดนิ๊ ก็ต้องใช้เวลาอยู่กะตัวเองเยอะๆ บางที อยากค่อยๆกิน อ่านสือ ดูทีวีไป บางที อยากรีบ จะไปไหนๆๆๆ ต่อ บางที อยากเฮฮากะเพื่อนฝูง ..... มันเป็นความเคยชินไปแล้วอ่ะ อีกอย่างนึง เพื่อนก็คงอยากมีชีวิตส่วนตัวของมันบ้าง จะได้ไปหา กิ๊ก เกิ๊ก บ้านเล็ก บ้านน้อย .. หรือ บ้านสักหลัง ส่วนเรา .. แค่มีที่ยืนบนโลกของตัวเองก็พอแล้ว เหอะๆ ... ... หรือ ยืนเมื่อย ก็ขอแค่ที่นั่งพักใจ สักแปบก็พอ เอิ๊กๆๆ [ อยากมีเก้าอี้ส่วนตัว ] |
|
|
&referrer=){kind=small}
