NÂnOpùЯE™ ...·° Let's go with NAno_CharcoaLAte...¤·>>

เขียนยังไม่เสร็จนะ  ไวจะมา edit ใหม่

เรื่องน่าเบื่อ.. ที่เราไม่ได้คิดไปเอง


ถ้าแปลงสภาพจิตใจของฉันในช่วงนี้ ให้เป็นสายน้ำ
คงไม่ต่างอะไร.. กับ กระแสน้ำที่ไหลวนซ้ำไปมา..
อยู่ระหว่างแนวหินที่ไม่อาจคาดคะเนขนาดที่แท้จริงใต้ผิวน้ำได้

แนวหิน .. ถูกสร้างขึ้นทีละเล็กละน้อย ด้วยตะกอนหลากหลายรูปแบบในใจ
เกิดเป็นชิ้นงาน "ศิลปะ" ที่สุดแสนวิจิตรพิสดาร
ในมุมของศิลปิน ... สิ่งที่สร้างขึ้นด้วยความตั้งใจ ไม่ว่าอย่างไร.. ย่อมดีเสมอ
แม้ต้องแลกกับ.. ความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นตามกระแสของกาลเวลา ก็ตาม...

ความตั้งใจ .. บนความไม่ตั้งใจที่ไม่อาจหลีกเลี่ยง เกิดขึ้นไม่บ่อยนัก
"โอกาส" มักเข้ามาเราอย่างไม่ทันตั้งตัว..
เช่นเดียวกับ "อุบัติเหตุ" ที่มักเข้ามาเราอย่างไม่ได้คาดคิดมาก่อน
หลายครั้งที่ยังสับสนว่า ระหว่าง "ทฤษฎี" กับ "ประสบการณ์จริง"
สิ่งไหนกันแน่ .. ที่ทำให้เราผ่านช่วงแย่ๆ ตรงนั้นมาได้


to be continue ...

อีกแล้ว...
ฉันมาทำอะไรที่นี่ ช่วงสอบเนี่ย -*-

ปี 4 เรียนหนักมากเลยอ่า
แถมยังต้องตัดสินใจอะไรหลายๆ เรื่อง
ทั้งเรื่องวิชาเลือกที่จะเรียนในปี 5 .. ว่า เราจะเรียนสายไหน
สับสน เพราะมันต้องคิดหลายมิติมาก
เนื่องจากเราไม่ใช่พวกตามกระแส เห็นเขาเลือกกัน ก็เลือกบ้าง .. นั่นไม่ใช่กูล่ะ
ยังพอมีเวลาศึกษาแนวทางการเรียนอ่านะ
ต้องคิดด้วยว่า เรียนแล้วจะทำงานอะไร หรือเรียนอะไร (ซึ่งมันอาจไม่ใช่เรียนต่อทางเภสัชหรอก เอิ๊กๆ)
แต่ทั้งหมด.. จะขึ้นกับความพอใจของเรานี่แหละ อิอิ

เรื่องแหล่งฝึกงานช่วงซัมเมอร์ ที่เราเองคิดว่า ตัวเองโชคดีจังที่ไม่ต้องแย่งกับใคร
หลายคน คงอยากไปกับเพื่อนสนิทตัวเอง
ถือโอกาสไปเที่ยว .. บางคนก็ไปกับแฟน (<-- อันนี้น่าจะคิดสั้นไปนิดนึง - -" )
เราเลือกที่จะไปคนเดียว.. เพราะว่า ไม่อยากมีคนเอาอดีตที่คณะไปตัดสินเราในแหล่งฝึกงาน
ในเมื่อหลายคนยังไม่ยอมให้โอกาสเราเปลี่ยนตัวเอง เราก็สร้างโอกาสให้ตัวเอง
มันอาจจะเหงา หรือเสี่ยงจะที่โชว์โง่ เหอๆ
ไม่กลัวล่ะ ขนาดแหล่งฝึกแรก ร้านยาที่จันทบุรี ยังโลกกลมได้ฝึกที่เดียวกับเพื่อนสมัยค่ายฟิสิกส์โอฯ เลย
แล้วไปสุพรรณ.. ก็ตั้งใจเลือกแล้วว่า อยากไป รพ.ชุมชน
ถึงมันจะดูไม่มีที่เที่ยว (เหตุผลที่คนไม่เลือกกัน) .. แต่ กูไปฝึกงานโว้ยยย!!
เอาเป็นว่า จะเป็นที่ไหน นั่นก็ประสบการณ์ใหม่ทั้งนั้นอ่า ^^

เรื่องโปรเจค .. งืมๆ
แอบเสียความรู้สึกกับเรื่องนี้ไปหลายๆ ครั้ง .. กับพฤติกรรมของคนใกล้ตัวของตัวเอง
มันก็.. พูดยากนะ แต่มันก็ รับยาก เหมือนกัน
ส่วนคู่ของเราตอนนี้ ก็คงจะเป็นพี่โครงการอ่าแหละ ไม่มองหรอกว่า เค้าเกรดไม่ดี (เพราะกูก็ไม่ใช่ว่าดี)
แต่คิดแล้ว ถ้าอยากทำเรื่องเดียวกัน แล้วก็คุยกันง่าย ก็ไม่น่าจะมีปัญหาอ่า
รออาจารย์พิจารณาล่ะกัน อิอิ

เรื่องของน้องชาย .. น้องชายกำลังขึ้น ม.ปลาย ล่ะ
ตอนแรกที่เค้าจะส่งมิกไปสิงคโปร์ ยอมรับว่า ไม่เห็นด้วยเลย
เพราะรู้สึกว่า อยากให้น้องภูมิใจกับตัวเองเยอะๆ ไม่อยากให้ตามเพื่อน
เมื่อวานนี้ น้องสอบ สาธิต ม.บูรพา .. ก็เห็นมันบอกว่า ทำได้  ก็ดีใจอ่านะ
รู้แหละว่า น้องชายตัวเองค่อนข้างฉลาด ถ้าตั้งใจและมีสมาธิ (แต่มันก็.. ไม่ค่อยมีสมาธิไง น่าเตะจริงๆ)
แม่บอกเหมือนว่า มิกจะอยากมาเรียน กทม. แหละ
ก็ดีนะ.. อยากดูแลน้องชายกับมือตัวเอง แล้วก็มันจะได้ฝึกการอยู่ในสังคมให้มากขึ้นด้วย
(หลังจากที่แอบรู้สึกผิดนิดๆ ช่วงที่น้องสาวเรียนม.ปลาย แล้วไม่ค่อยได้มีเวลาดูแลเท่าไหร่)
เพราะไอ้ตัวเรานี่ สมัยเรียนชลหญิง ก็มาอยู่แบบไม่มีใครประคับประคอง .. ป้าค่อนข้างให้คิดเองเสียส่วนใหญ่
เจอคนหลากหลายรูปแบบมาก สู้ยิบตา และก็เอาตัวรอดมาได้ แบบแฮปปี้ๆ ^^
ขอให้มันสอบได้ที่ที่มันตั้งใจล่ะกัน พี่สาวเป็นกำลังใจให้จ้าา ^_^

เรื่อง งานต่างประเทศ
แอบรู้สึกว่า ตัวเองเริ่ม..เอ่อ ขี้เกียจ
และใจนึง ก็อยากให้องค์กรของไทยเอง ตื่นตัวด้วยตัวเองบ้าง .. ไม่ใช่ active จากการถูกฝากด่า เหอๆ
รอดูก่อนแล้วกันว่า น้องๆ ปีหน้าจะเป็นยังไง
แล้วก็คงตัดสินใจช่วงเดือนมกราคมแหละว่า เรายังอยากไปปีนังหรือบาหลี เพื่อทำงานจริงๆ หรือเปล่า
และที่สำคัญ... เรายังแน่ใจอยู่มั้ยว่า พร้อมแล้วที่จะทำงานตรงนั้น
ใจนึง คนทางนั้น ทำให้เราค่อนข้างมั่นใจนะว่า เค้าพร้อมจะต้อนรับเรา
อีกใจนึง .. ก็อยากฝึกภาษา แล้วก็ให้เวลากับการเรียนให้เต็มที่
แต่ไม่ว่ายังไง เราก็รู้สึกว่า มันมีความสุขกับงานตรงนั้นอ่านะ

เรื่อง คนรอบตัว
จริงๆ ควรทำใจได้ตั้งนานล่ะว่า จะสังคมไหนๆ คนมันจะหลากหลายแค่ไหน ก็ pattern เดิมๆ นั่นแหละ
คนสมบูรณ์แบบไม่มีหรอก ก็ต้องมีข้อดีข้อเสียคละๆกันไป
มันขึ้นอยู่กับว่า เรารับได้ไม่ได้ มากกว่า เขาดีหรือไม่ดี
ตอนนี้ เริ่มรู้สึกเหนื่อยที่จะพยายามรับได้ในสิ่งที่ไม่ดีของคนอื่น
แต่คงไม่หัก.. เพราะมันก็ยังไม่ได้เลวร้ายอะไรขนาดที่จะต้อง fade ตัวเอง ให้หายไป
อยากให้รับรู้บ้างว่า เพื่อนกับคนรู้จัก วัดได้จากพฤติกรรมที่พวกเขาทำ
อย่ามาอ้างว่ารู้จักเราดีพอ ทั้งที่ไอ้ที่บอกว่ารู้จัก ก็ฟังมาจากคนอื่น
อย่ามาเรียกร้องขอความเห็นใจ ถ้าไม่เคยให้ความเห็นใจคนอื่น
และอย่ามา fake ใส่กันไปวันๆ ว่าเป็นเพื่อน ถ้าไม่ได้รู้สึกจริงๆ ว่าเป็นเพื่อนกัน
เหอะๆๆๆ


ตอนนี้ สงสัยอย่างนึง กับคนๆนึง
ถ้าสิ่งที่เขาทำในตอนนั้น เค้ามาอยู่กับเราเพื่อแค่ให้ตัวเองได้อยู่ห่างจากคนอีกคน จริง
เราคงมั่นใจได้แล้วล่ะว่า เราคิดถูกแล้วที่ตัดสินใจแบบนี้
และในความจริง ความรู้สึกมันก็ไม่ได้ข้ามไปไหน .. มันเป็นแค่อารมณ์นั้น
เหมือนที่เขียนสเปซเมื่อสองปีก่อนอ่าแหละ
เราเป็นคนที่โชคดีที่สุดในโลกเลย อิอิ
(แต่ก็แอบสงสาร คนที่โชคร้ายทั้งหลายอ่านะ หุหุ)


รอคอยคริสต์มาสครับ ปีนี้
เพราะมันคือวันสอบวันสุดท้าย
ปีนี้ กลับมาเป็นคริสต์มาสที่อยู่คนเดียว ไม่มีอะไรพิเศษให้ต้องนึกถึง..
มันก็แอบเคว้งนิดๆ อ่านะ แต่เอาเถอะ.. เชื่อมั่นในการตัดสินใจของตัวเองหน่อย
มีคนหลายคน ยังรอความคิดถึงจากเรา ไม่มีประโยชน์ที่จะต้องไปนึกถึงคนที่ไม่มีเราอยู่ในความคิด เนอะๆ


อ่านหนังสือกันเถอะ (เฮ้ออ.. ทำไมอ่านแล้วมันไม่ลดลงเลยว่ะเนี่ย -*- )

กลัว space จะน้อยใจ เหอๆ
มาเขียนอะไรสักหน่อยดีกว่า..

จริงๆ ไม่ได้ทิ้งนะ เข้ามาอ่านทุกวัน เข้าก่อน hi5 กับ facebook ด้วยนะ
แต่ ไม่ค่อยมีใครอัพสเปซอ่ะ เลยไม่รู้จะอ่านของใคร และเขียนอะไรดี
...... -*-

hi5 เขียน แล้วก็ค้างไว้ .. edit เป็นอารมณ์
แล้วก็เม้นคนรู้จัก ไปวันๆ

facebook เล่น fluff ทุกวัน 555+
แพนด้าน่ารัก ชื่อ chyme ^^ มีคนมา pet มา feed ตลอด จะอ้วนตายแล้วเนี่ย - -"
แล้วก็ตามติดความเคลื่อนไหว วงการ IPSF เหอๆ

เมื่อวาน ฟัก เพื่อนค่ายชีววิทยาโอลิมปิก แต่เรียนจบวิดยาคอม -*-
แนะนำให้รู้จัก twitter ... น่าสนใจดี
แต่ท่าทางจะล่มบ่อย เห็นแต่ละคน update กันเป็นวินาที ... -_+"
เดี๋ยวค่อยลองละกัน กลับจากค่ายอ่ะ

พรุ่งนี้ หกโมงเช้า เพื่อนๆ น้องๆ เภสัชมหิดล จะออกเดินทางไปอุบลแล้ว
เหมือนทุกคนจะตกใจเนอะ ที่เราไม่ไปงานนี้
เรายังรัก สนภท. เหมือนเดิมแหละนะ แค่ว่า..ตอนนี้ขอรักตัวเองแปบนึง แฮะๆ
เดี๋ยวส่งกำลังใจไปแทนจ้าา..^__^

(เหตุผลที่ไม่ไป แบบข้างๆคูๆ คือ ประธานโครงการไม่ใช่ตระกูลแพนด้า .. ไม่ต้องดูแล ^^)


แล้วปีนี้โชคดี ได้รับโอกาสให้เข้าร่วมค่าย YWC ครั้งที่ 6 ของสมาคมผู้ดูแลเว็บไทย
ติดสาขา web content อ่านะ .. มันดูใกล้เคียงกับเราที่สุดล่ะ เหอๆ
(คือ.. แค่ นศภ. โผล่เข้ารอบสัมภาษณ์ไปได้นี่ ก็น่าประหลาดใจพอล่ะอ่ะ)
รู้ตัวเองว่า ความสามารถอาจจะมีไม่มากเท่าคนอื่นๆ
แต่.. เรื่องดื้อด้าน ดันทุรัง และพยายามนี่ ก็ไม่คิดว่า น้อยกว่าใครเหมือนกันอ่า เหอะๆ

จะไปพิสูจน์คำพูดที่ว่า from here, you can go everywhere
นศภ.ทำอะไรได้มากกว่าที่คุณคิด .. เยอะ ^^


แต่ว่า.. เช้าวันที่ 20 เปิดเทอม 2
เทอมนี้จะได้เรียน ยาฉีด และขึ้นวอร์ด ที่ศิริราช แล้ว
จะต้องใส่กาวน์สั้นจริงๆแล้ว ...


โอ้วว.. ได้เวลาจริงจังกับชีวิตแล้วสิ!

กำลังจะสอบ เก้าโมงเช้า!!

และต้องไปถึงคณะก่อนแปดโมง เพื่อเตรียมเครื่องแก้ว และให้เพื่อนติวอีกรอบ

แล้วชั้นมาทำอะไรบนที่แห่งนี้ ณ เวลานี้ เนี่ย .. งุงิ


เพิ่งจบคาลาไมน์อ่านะ อู้ยย.. 90 นาที สำหรับเขียนรายงานและทำยาเตรียม
ภาวนาให้มันออกตำรับตามที่จะนั่งเขียนๆๆ นี้ (แปลว่า.. จะไม่นอนนะคับ แค่งีบนิดๆ ล่ะกัน)


---------------------------------

เดือนกันยายน.. ตั้งแต่ปี 1 เป็นต้นมา
เสมือนเป็นฝันร้ายมาตลอดทุกปีกับวันที่ 20 กันยา
คำพูดที่ได้ยินในวันนั้น มันดังก้องอยู่เสมอ .. เหมือนต้องการเตือนใจให้ระวัง
(แต่.. เรา ก็พลาดไปล่ะ เหอๆ)

ปีนี้ จะเป็นปีแรกที่เป็นปกติ .. เพราะเราได้กลับไปยืนตรงที่เดิมของเราแล้ว อิอิ
ใช่ว่าจะสมหวังนะ มันเป็นที่เดิมที่เราเริ่มต้นกัน และมันก็จะหยุดอยู่ที่หน้าตึก.. ตรงนั้นตลอดกาล ^^

มันเป็นสถานภาพที่เรารอคอยมานาน .. และเมื่อได้รับสิทธิ์นี้อีกครั้ง ก็เป็นอะไรที่น่ายินดีเหลือเกิน~


แต่.. กับ บางคน
ไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้นระหว่างเรา ที่ทำให้เราไม่พูดกันจนตอนนี้
จะว่าอึดอัด ก็ใช่ .. จะว่าสบายใจ ก็ใช่อีก
ไม่พูดกัน อาจจะดีกว่า พูดแล้วทะเลาะกัน .. เฮ้ออ
ถ้าเลือกได้จริงๆ .. ก็อยากให้พูดกันเหมือนเดิมอ่านะ
แล้วเราก็พยายามแล้วด้วย ที่จะคุยเหมือนเดิม .. แต่เอาจริงๆ เธอก็ไม่พูดด้วย
เราก็จนปัญญาจริงๆ แล้วอ่า
ทำแบบนี้ จะให้เชื่อเหรอว่า ไม่ได้โกรธอะไรเรา
เอาเถอะ.. บางที สิ่งอื่น คนอื่น มันอาจจะสำคัญกว่า คนเคยรู้จักคนนี้ ล่ะมั้ง


และ.. กับ อีกคนเหมือนกัน
จริงๆ ไม่อยากจะเชื่อสนิทใจ กับอะไรที่คนอื่นชอบบอกว่า ฟ้าลิขิตมาแล้ว หรอกนะ
แต่นึกทบทวนไปมา .. เอิ่มม.. ไม่ใช่ก็ใกล้เคียง มากมายหลายประการ
ง่ะ.. ไม่อยากให้เป็นแบบนี้ ไม่ชอบอะไรแบบนี้ ขอแบบอื่นได้มั้ยอ่า
ไม่อยากกลืนน้ำลายตัวเองด้วย (แต่ถ้ามันใช่จริงๆ ... บวชดีกว่าา T^T)


แล้วก็.. คนคนนึง
บางที เราควรยอมรับพฤติกรรมและจิตใต้สำนึกของเราบ้างล่ะมั้ง ว่า มันพิเศษ
บอกไม่ถูกว่า มันพิเศษแบบไหน .. และเราก็รู้ว่า เขาก็รู้แหละว่า มันพิเศษ
แต่แบบนี้ มันก็ดีอยู่แล้วนะ .. ไม่มากไม่น้อย กำลังพอดี
ถ้าไม่นับพ่อ แม่ น้อง แล้ว ... ตราบใดที่ยังไม่มีแฟน ก็คงเป็น คนนี้แหละที่เราไม่อยากให้จากเราไปเลย
น่าเสียดาย.. (หรือน่ายินดีกันแน่หว่า เอิ๊กๆ) ที่เราไม่ได้เป็นอะไรกัน  555+
(สงสัย.. หลายคนอาจจะเดาถูกว่า อันนี้หมายถึงใคร เหอๆ)


คนนี้.. เวลานี้ ไม่พูดถึงก็คงไม่ได้
เพื่อนแท้ที่รู้จักและรู้ทันกันมาเกือบจะ 12 ปีแล้ว .. โหะๆ
ทุกวันนี้ นึกถึงวันแรกที่เราเจอกัน .. นึกถึงจดหมายที่เขียนถึงกันยาวๆ แล้ว .. อดขำไม่ได้ว่ะ
ดีใจมากมาย ที่เราเป็นเพื่อนกันจนทุกวันนี้
ทั้งที่ มัธยม ก็เรียนห่างกัน มหาลัยก็ยังโคตรห่างกัน
แต่เหมือนไม่เคยจะห่างกันเลยเนอะ ^^
ชั้นยังด่าแก และแกก็ยังบ่นชั้น .. ชั้นเครียด แกก็หาเรื่องทำให้ชั้นสบายใจได้ตลอด
ขอบคุณเหลือเกิน .. ขอบคุณจริงๆ
(แกๆ ปลาตะเพียนที่ชั้นให้แกยังอยู่มั้ยอ่าาา >,< )


และ คนสุดท้าย.. สำคัญที่สุดในโลก
คนที่ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ไม่เคยจะหนีเราไปไหน
ช่วงสอบ ช่วงวิกฤต ช่วงมีปัญหา จะเรื่องอะไร ... ก็อยู่เป็นกำลังใจให้ตลอด
"พ่อ" นั่นเอง ^^

รักพ่อที่สุดในโลกเลยยย... (รักแม่ที่สุดเหมือนกัน.. รักมิว รักมิกด้วย ^__^)